blog.cornewielemaker.com powered by .

Een aantal weken geleden hebben we bij Maximum een concept ontwikkeld voor een narrowcast project van de landmacht in samenwerking met TENQ.

TENQ

Op 250 scholen staan één of meerdere watertanks van TENQ. Als scholieren hier een flesje water tappen krijgen een filmpje te zien in de display boven op de TENQ. Daarnaast wordt de content van de TENQ schermen tijdens het tappen ook nog op grotere schermen vertoont. En op het moment dat de TENQ niet gebruikt wordt draait hier de reguliere content.

Het concept

Toen we voor het eerst over de samenwerking hoorden rees al snel de vraag. Wat gaan we tijdens het tappen van een flesje water laten zien? De landmacht heeft natuurlijk genoeg mooie commercials, maar deze zijn niet toegespitst op de plaats en het moment van de TENQ’s.

Dus eigenlijk moet je iets hebben waarmee je iets over jezelf als organisatie kunt vertellen waarbij je rekening houdt met het umfeld van de TENQ en de doelgroep van de TENQ’s.

Al snel ontstond bij ons het idee om een aparte boodschap te ontwikkelen voor de verschillende doelgroepen. (TENQ’s op vmbo’s en mbo’s). Waarbij op iedere opleiding over een mogelijk vervolg bij de landmacht wordt verteld.

Hoe doe je dit dan zonder dat het saai wordt? Het idee kreeg meer vorm in mijn hoofd en is uiteindelijk in samenwerking met TENQ en Comrad verder uitontwikkeld.

We laten een militair close (lees alleen het hoofd) op het scherm zien, zodat het lijkt alsof deze in de TENQ zit. Maar dat is nog niet alles, nee we zetten zijn hoofd daarbij onderwater. En tijdens het tappen van het flesje (~20 sec.) stroomt bij hem het water weg en loopt het flesje van de tapper vol.

En tijdens dit alles vertelt hij de boodschap van de landmacht. Je begrijpt dat tweederde van dit verhaal ondertitelt moet worden. :-)

Verdere ontwikkeling

Het concept is vervolgens afgemaakt met een koppeling van de boodschap aan een aparte reactiemogelijkheid per doelgroep zodat deze een unieke landmacht fles in de wacht kan slepen.

Actie pagina

In de uitingen op de TENQ’s en de grote schermen wordt het adres van de actiepagina op www.werkenbijdelandmacht.nl/tenq gecommuniceerd.

SMS

Voor de tappers die niet met een laptop voor de TENQ staan is er een mogelijkheid gecreëerd om via SMS te reageren.

De vmbo-ers worden uitgenodigd het volgende te sms-sen…

KL FLES [je e-mailadres] naar 3111

Voor de mbo doelgroep is dit…

KL WATER [je e-mailadres] naar 3111

Doordat we deze twee verschillende stromen hebben, kunnen we de reactie die ze per mail krijgen en de content op de actiepagina afstemmen op de desbetreffende doelgroep.

Als je wilt weten hoe dit werkt, moet je maar eens die twee verschillende sms berichten versturen.

Email

Omdat het sms systeem weet welke doelgroep een bericht heeft gestuurd, wordt ook de e-mail die ze van het systeem terug ontvangen weer zo goed mogelijk afgestemd op de ontvanger.

Productie

Tijdens de opnames werden de consequenties van het concept pas echt duidelijk. Twee acteurs – hulde voor de jongens – moesten met hun hoofd in een glazen doos van ongeveer 90cm3 zitten. En werden daarbij ook even ‘onderwater’ gezet. Gelukkig stond bij Rob’s Prop Shop net als bij de landmacht veiligheid voorop.

In het aquarium zat een noodlozer om het water binnen enkele seconden weg te laten stromen. Maar ook een regelaar om precies op het juiste aantal seconden filmpje uit te komen.

Zie ook

Het persbericht op communicatieonline.nl

Het lijkt al weer eeuwen geleden, maar onze kalender verklapt me dat het nog maar een paar weken geleden is dat wij van onze vakantie genoten op Bonaire en Curacao. Heerlijk rustig en rustig aan.

Genieten van de tijd met de eigen familie.

Genieten van de warme avonden.

Genieten van de zon.

Genieten van het uitzicht.

Maar zeker ook genieten van de gastvrijheid!

Bij deze wil ik ome Oeland, tante Rie, oma Curacao en Noël bedanken voor hun gastvrijheid!

Brasa.

Afgelopen zaterdag beoordeelde Marion de Vries in Het Financieele Dagblad een door Maximum ontwikkelde campagne van Teijin Aramid. Leuk om zo ons eigen werk eens terug te zien. Klik op onderstaande afbeelding om het artikel te lezen. 

Communicatie Reünie.

Afgelopen vrijdag had ik een reünie van de Hogeschool Zeeland. Van de relatief jonge opleiding studeerden in de loop van de tijd ongeveer 450 studenten af.

De dag ervoor kreeg iedereen die zich via het internet had aangemeld een reminder mail. Helaas voor de Hogeschool Zeeland was weer eens de klassieke fout gemaakt. Alle mailadressen van het bestand waren zichtbaar in de CC (~110).

Waarschijnlijk was ik niet als enige minder enthousiast over deze actie, want nog geen 3 uur later volgde er onderstaande excuus-mail.

Beste oud-communicatiestudenten,

De vorige mails zijn zo verzonden dat de mailadressen zichtbaar bleven. Dit is natuurlijk niet de bedoeling. Onze excuses hiervoor. Als het goed is hebben we deze mail zo gemaakt dat de adressen nu niet meer zichtbaar zijn.

Met vriendelijke groet en tot morgen,

Reüniecommissie.

Donderdag avond.

Donderdagavond waren mijn collega en ik uitgenodigd door Pecoma voor DutchVersity in de Heineken Music Hall. Onderweg naar Amsterdam vertelde ik mijn collega Maarten (developer bij Maximum) over het blundertje van de Hogeschool Zeeland.

En op dat moment ontstond het idee om een grap uit te halen. Mijn eerste vraag aan Maarten was: “Krijgen we het voor elkaar om bulk mail te versturen waarbij het afzendadres alumnicommunicatie@gmail.com is en waarbij wij als afzender niet te traceren zijn?” Maarten zei direct dat het volgens hem geen enkel probleem moest zijn. Na het evenement bij terugkomst bij Maarten thuis hebben we dit gelijk onderzocht. En jawel, het werkte.

De grap.

Het was inmiddels al middernacht, maar de voorpret zorgde voor genoeg adrenaline om nog even door te gaan. Zie mijn berichten op twitter:
http://twitter.com/enroc/statuses/822830646
http://twitter.com/enroc/statuses/822838113
http://twitter.com/enroc/statuses/822841780

Terwijl Maarten de mailtechniek fijn sleep, dook ik – empatisch als ik ben – in de huid van de reüniecommissie en schreef namens hun de volgende e-mail.

Beste oud-communicatiestudenten,

De wet van Murphy speelt ons parten. In de e-mail van gisteren zijn we namelijk ook vergeten jullie te vragen een rode roos mee te nemen naar school. Het blijft nog even een verrassing waarvoor deze gebruikt gaat worden.

Met vriendelijke groet en tot vanavond,

Reüniecommissie.

Omdat het ongeloofwaardig overkomt als deze mail ’s nachts verstuurd wordt, heb ik aan Maarten gevraagd de mail pas de volgende morgen te verzenden naar alle mensen.

De binnenkomst.

Ik mocht zelf natuurlijk niet opvallen dus ook ik had keurig een roos bij me toen ik de school binnenkwam. Daar werd ik direct aangesproken door iemand van de organisatie.

“Ach meneer, u heeft ook een roos meegenomen zie ik. Wij weten niet zeker of er nog wat mee gaat gebeuren, maar waarschijnlijk heeft een grapjas misbruik gemaakt van de situatie. U heeft vast vandaag nog moeite moeten doen om een roos te halen?”

Ik zei hem dat dat inderdaad het geval was en ik naast een moordende agenda nog speciaal naar de stad ben geweest om een roos te kopen (dank je Mies). Ik riep nog dat ik het lekker handig vond dat de vraag of je een roos mee wilt nemen op dag van de reunie zelf nog gemaild werd.

“Ja, euh, excuus, sorry meneer. U kunt de roos mee naar binnen nemen of daar in die emmer zetten, daar staan er nog meer.”

Vanaf dat moment kreeg ik een JIHAA gevoel van binnen. Het werkt!

De speech.

Aangekomen in de ruimte waar de reünie gehouden werd, zag ik op verschillende plaatsen rozen staan. En een vriendin van mij die ik al in het complot had betrokken moest natuurlijk erg lachen, maar kon nog niet uitleggen waarom.

Een oud docent van mij nam het woord en verzorgde de introductie van de reünie. Toen hij na een minuut of 15 bijna klaar was zei hij: “o ja, en nog iets. Er schijnt één of andere grapjas te zijn die…..maar als die grapjas aanwezig is en het lef heeft om naar voren te komen dan….”

Toen ben ik maar naar voren gegaan en heb voor het eerst sinds een jaar of 8 mijn oud docent weer een hand gegeven onder een applaus van alle aanwezigen.

Veel geluk.

Toen de reünies bijna afgelopen was, heb ik alle rozen verzameld. Af en toe zag ik een wat vervreemde blik – Heb ik die roos voor die gozer gehaald? – zag ik sommige dames kijken, hahahaha. Nou niet helemaal. Ik moest namelijk nog even langs een bruiloft van mijn buren. Al met al had ik een redelijk volle en gemêleerde bos rozen die afkomstig waren uit heel Nederland (aan de stickers van de bloemisten te zien). Het bruidspaar heb ik gefeliciteerd en gezegd dat ik later nog wel een keer uit zou leggen hoe ik aan die bloemen ben gekomen.

Robert en Saïtia namens alle oud communicatiestudenten wens ik jullie veel gezondheid en geluk!

En op de Hogeschool Zeeland denken ze in het vervolg nog wel een keer na voordat ze op “SEND” drukken. ;-)

Zo af en toe kom ik nog wel eens op een site die mijn aandacht iets langer vast weet te houden dan enkele seconden. Zo ook de site van Mr Toledano. Ik ben even door zijn bijzondere werk verdwaald.

Omdat ik een aantal vrienden heb die in de makelaardij werken, hebben we het wel eens over de verschillen tussen het werken bij een reclamebureau en werken bij een makelaarskantoor.

Mijn werk bij Maximum vraagt om een grote discipline als het gaat om het bijhouden van de uren en de werkzaamheden. Als onze klanten moeten betalen voor de conceptontwikkeling van een ‘idee’, dan willen ze terecht weten wat voor een werk daarvoor verzet is en hoe lang dat heeft geduurd. Dit zorgt ervoor dat wij moeiteloos iedere 10 minuten tot een kwartier kunnen verantwoorden (meestal vooraf begroot).

Ik heb deze manier van werken wel eens tegen die vrienden van mij aangehouden, maar daar werd niet altijd even enthousiast op gereageerd. Zo zou het bijvoorbeeld lastig tot onmogelijk zijn om uren te verantwoorden die geïnvesteerd worden in de verkoop van een object, simpelweg omdat dit lastig te voorspellen is. Maar vanuit mijn perspectief vind ik het lastig om het systeem van courtage te begrijpen. Soms gaat de verkoop makkelijk, soms moeilijk, soms gaat het over een grote som geld en soms over een kleiner bedrag. Maar de courtage blijft staan waar die staat. Dat is toch vreemd? En zeker voor de klant.

Ik betwijfel dat ten zeerste, maar goed, het is dan ook niet mijn vakgebied. Als een makelaar twee tot drie maanden lang precies bijhoudt hoe lang hij met welke werkzaamheden bezig is ten gunste van welke opdracht, moet je m.i. een soort van voorspelling kunnen doen. En daarmee naar de klant een transparantere dienst kunnen leveren.

Wat zijn er toch weinig goede online initiatieven om de connectie tussen kopers, bieders en makelaars te verbeteren, bedacht ik me. Op het moment dat dat proces digitaler wordt, kun je gaan meten. En als je kunt gaan meten, kun je beter anticiperen en transparanter worden naar je klant.

Nu trok laatst het artikel over makelaarsbod.nl (http://www.frankwatching.com/archive/2008/05/19/site-gespot-makelaarsbodnl/) op www.frankwatching.com mijn aandacht.

 Voor de mensen die snel willen weten wat www.makelaarsbod.nl is:

Hoe werkt de site voor de consument?

“Makelaarsbod.nl biedt de mogelijkheid om binnen 2 werkdagen, kosteloos en vrijblijvend een overzicht te verkrijgen in de kosten en diensten van de makelaars in uw regio.

Hoe werkt makelaarsbod.nl voor de makelaar?

“Makelaarsbod.nl biedt de mogelijkheid om kosteloos en automatisch op de hoogte te worden gehouden van de concrete vraag naar bemiddelingsdiensten in de door de makelaar aangegeven regio’s. De makelaar heeft zo de mogelijkheid om in de beslissingsfase van de (ver)koper van een object zijn/haar bemiddelingsdiensten aan te bieden.

Dit is nu een initiatief waarvan ik het nut wel inzie. Het is voor klanten in ieder geval kosteloos, dus m.i. het proberen waard. Ik zal mijn vrienden eens tippen op deze site. Dan kunnen we kijken of ik later een post kan schrijven over een verbeterd makelaars product door middel van een fris 2.0 initiatief.

Bekijk ook:
http://www.frankwatching.com/archive/2008/05/19/site-gespot-makelaarsbodnl/
http://www.dutchcowboys.nl/online/13619

Het is weer zover: binnenkort (vanaf 23 mei) verandert mijn werkomgeving weer doordat er een nieuwe expositie in Galerie van Cappellen, gevestigd in ons pand, komt. Persoonlijk vind ik het fijn om door mooie kunst omgeven te zijn, naast de inspiratie die ik er uit haal is het leuk om te zien hoe verschillende kunstenaars het thema Landschap & Architectuur invullen. Mocht je een kijkje willen nemen dan ben je natuurlijk van harte welkom. Hieronder vind je de uitnodiging.

Over een paar minuten vertrek ik en nog ongeveer 15 collega’s met de auto naar Dusseldorf vanwaar wij zullen vliegen naar Malaga. Vanaf daar rijden we met huur auto’s de bergen (Sierra Nevada) in om daar te beginnen aan Maximum Sierra Nevada 2008. In de mail hieronder vind je het programma en heb je een indruk van waar ik de komende dagen mee bezig ben.

—– —–  —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —–

Woensdagavond zijn we in Malaga, het hart van Andalucia. Het is een van
de mooiste plaatsen van de wereld, een smeltkroes van culturen. Eeuwen
lang is Andalucia overheerst door de Moren, met een liberale vorm van de
Islam waarbij de ‘prinses’ toen zelfs openlijk bi-sexueel was. Op haar
jurken liet ze borduren: ‘ik laat mij door iedereen kussen’.
Na aankomst gaan we tapas eten in een van de mooiste tapas bars van
Malaga: El Pimpi. Zie:
<http://clickmagazine.es/images/2007/oct/P098_hidden01-00.jpg>
Om wat de muziek betreft alvast in de stemming te komen, luister naar
bijgaande stukken uit de film Vengo van Tony Katlif, een stuk wat voor
mij precies de sfeer weergeeft van Malaga en de hartstocht die je in de
stad voelt alswel in de prachtige bergdorpjes waar we de volgende dag
naartoe zullen gaan.
Tony Katlif: “They are all in their element, all immersed in a culture
where those with little possess inner iches, and the music they play is
guided by pure instinct. They are themselves, living life to the full.
Andalousia is primarily about that: a call, a hymn to life, to love, to
mourning.
Na de tapas gaan we - voor wie nog niet naar bed willen - een aantal
goede bars en clubs bezoeken. Ondermeer in Karma en 30 y Tantos is het
heel goed vertoeven - hopelijk ook op een woensdagavond…

De volgende dag rijden we langs de kunst naar de hoogoprijzende massa
van de berg Mulhacen, het dak van het Spaanse vasteland op bijna 3500
meter boven de zeespiegel, vormt de noordelijke grens van de bergketen
de Alpujarras, waar, naar wordt gezegd, de hoogstgelegen bewoonde dorpen
en berijdbare wegen van Europa liggen.
Voor de Moren, de eerste buitenlanders die hierheen trokken was dit
groene berggebied van Andalucia het paradijs: één grote tuin vol stromen
en beken. Tot een eeuw nadat de katholieke omstreeks 1500 de vlam van de
islam doofden, hadden de Moren (ondertussen wel onder bedreiging van
geweld tot het christendom bekeerd) in de Alpujarras bloeiende
gemeenschappen. Verborgen in de ontoegankelijke valleien kwamen de
Moriscos, zoals deze koppige Moren bekend stonden, in 1568 in opstand
tegen de Spaanse onverdraagzaamheid, discriminatie en bemoeizucht.
Helaas werd hun rebellie door de katholieke kerk in 1571 met moeite
neergeslagen en werden zo’n 80.000 Moriscos verspreid over heel Spanje.
Hun toevluchtsoord in de Alpujarras werd eerst grondig geplunderd,
voordat er zo’n 12.000 gezinnen uit de verarmde streken Galicië en
Extramadura zich mochten vestigen. Deze nieuwe bewoners waren echter
niet vertrouwd met de irrigatiesystemen en intensieve vormen van
landbouw van de Moren. Extensieve landbouw en veeteelt werden
geïntroduceerd, waardoor dit gebied weinig belang meer had en een
vergeten en arm hoekje van Spanje werd. Toch verloor de Alpujarras nooit
zijn aantrekkingskracht voor buitenlanders. Ze bleven er zelden lang,
maar kwamen wel altijd thuis met verbazingwekkende verhalen over het
verloren paradijs. Deze indringers werden door de plaatselijke bevolking
spottend los peludos, de harigen genoemd. (Ik niet natuurlijk…)

De Alpujarras kregen pas echt een plekje in de harten van buitenlanders
met de komst van de Oosterse religies en hun volgelingen. Vijf eeuwen
nadat in de Alpujarras de echo’s weerklonken van de islamitische
oproepen tot gebed, klinken nu de gongen van boeddhistische en
sjintoïstische rituelen. In 1982 werd het O-Sel-Ling (de plaats van het
heldere licht), een meditatiecentrum in de Poqueira vallei, ingewijd
door de Dalai Lama. Vijf jaar nadat de goddelijke hogepriester van het
Tibetaanse boeddhisme er een bezoek bracht, werd een mollige Spaanse
kleuter, genaamd Osel, erkend als de reïncarnatie van een Tibetaans
geestelijk leider en vanuit O-Sel-Ling naar India gebracht om daar in
een lama-klooster een speciale opvoeding te krijgen. Tis maar dat je het weet.

Tenslotte: voor hen die vrijdagavond er niet bij waren en ‘de briefing’
hebben gemist:

De route is - onvoorziene omstandigheden daargelaten - als volgt:

Woensdag, dag 0:
Aankomst op Malaga Airport, car pick up en rijden naar Malaga Centro
naar Hotel Centro, Mármoles 6. Er is een parkeergarage bij het hotel.
Zie voor de avond het programma in het begin van deze mail.

Dag 1:
7:00 uur: ontbijt in het hotel en vertrek naar Capliera omstreeks 8:00
uur. (Tijdens de rit halen we brood, rijst, chorizo en andere Spaanse
lekkernijen ter compensatie voor de hardkeks. De autorit duurt ongeveer
3 uur. Met het boodschappen doen verwacht ik dat we tussen 11 en 12 uur
in Capliera aankomen. We rijen eerst naar een pick-nick plaats om een
snelle hap te eten en ons te verkleden. Daarna zetten we de auto’s op de
parkeerplaats in Capliera. Het streven is om zo snel mogelijk met de
tocht te beginnen:
Capliera -> 1000 meter stijgen-> Refugio Poqueira
De tocht duurt vermoedelijk 6 tot 8 uur waardoor we uiterlijk om 8 uur
’s-avonds zullen aankomen. Het is dan nog licht. Het eten wordt om 8 uur
opgediend maar als we vertraging hebben kunnen we zelfs nog later
aankomen. Er zal dan nog steeds voor ons worden gekookt.
(De refugio is bemand en er zijn warme en koude douches.)

Dag 2:
Refugio Poqueira -> 500 meter stijgen -> Refugio La Caldera
(De refugio is onbemand, onverwarmd. Ik zal voor jullie koken. De vraag
is dan wat de ergste beproeving is: de stijging naar 3080 meter of het
maal dat je voorgeschoteld krijgt… Gisteren heb ik twee turbo cookers
gekocht, dus warm zal het in ieder geval zijn.)

Dag 3:
Refugio La Caldera -> 400 meter stijgen top Mulhacen -> 900 meter dalen -
> Refugio Poqueira

Dag 4:
Refugio Poqueira -> 1000 meter dalen -> Capliera -> biertje op terras ->
terugreis naar Malaga -> vliegreis naar Düsseldorf -> (Let op: dit is
een wijziging in het plan) Hotel in Düsseldorf.

Dag 5:
8:00 terugreis rechtstreeks naar Maximum.

Garderobetip:
Neem naast je rugzak met bergkleding ook een weekentas mee met kleding
voor de heenreis en de avond in Malaga en de terugreis en de maandag bij
Maximum. Deze weekendtas met kleding blijft in de auto tijdens de
bergwandeling.

Veel voorpret gewenst.

Ed

—–  —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —–

Om een indruk te krijgen van hoe het er daar uitziet, verwijs ik je naar mijn fotoalbum waar foto’s staan van de trip twee jaar geleden.

Op mijn twitter account zal ik waar ik bereik heb, het thuisfront op de hoogte houden.

Tot later.

Zie ook:

http://www.gr.nl/persbericht.php?ID=1018

De arbeidsmarktcampagne van Berk die wij vorig jaar ontwikkeld hebben, wint zilver in Amerika. 1.500 inzendingen dongen mee naar the 2008 Creative Excellence Awards, de prijzen voor de beste employer branding en recuitment advertising.

Berk stond in 2007 met een grote videowall voor de grote accountantskantoren en daagde hun medewerkers uit iets te mailen of sms-en over hun werk/privé balans. Berichtjes werden direct op het grote scherm getoond.

Deelnemers aan de actie werden vervolgens uitgenodigd hun balans te testen op www.maakdebalansop.nl. De balans werk/privé bij de grote kantoren blijkt regelmatig verstoord. Accountants kiezen voor Berk vanwege het respect voor de privésituatie, de overzichtelijke werkweken, de persoonlijke sfeer op de vestigingen en de informele contacten met collega’s en klanten.