blog.cornewielemaker.com powered by .

Ik heb zowel gisteren als vandaag als bijzonder ervaren. Dit omdat ik mij nu (3/4e dag) al thuis begin te voelen op kantoor. Je leert je Chinese collega’s beter kennen. Je went aan de beveiliging met de chipcards. Je went aan het dichtslaan van je oren als je met de lift naar de 31e verdieping gaat. Weet waar je de koffie moet halen etc, etc. Wederom ook weer hele interessante gesprekken met collega’s gehad. Ook al verliep dit soms erg moeizaam. Het was wel bijzonder om te zien dat als je een ’passie/interesse’ deelt, zoals OOP het eigenlijk niet uitmaakt of je perfect met elkaar kunt communiceren of niet.

Natuurlijk heb ik hier en daar nog wel eens een uitglijder. Zoals gistermorgen. Ik had eergisteren namelijk heel interessant in een rek met koopwaar gekeken in een klein Chinees winkeltje tegenover het wooncomplex van Emile en Eve. Kippenpootjes, thee, bier, iets van vlees ???, dvd’s voor 1 euro en een soort van papieren zakjes met Chinese karakters! Toen ik het vastpakte dacht ik, aaaaah noodles. Dus ik besloot om er een paar te kopen. Gistermorgen toen ik wakker was geworden had ik een beetje trek. Ik dacht weet je wat, ik maak noodles klaar. Toen de waterkoker klaar was met koken, goot ik de inhoud van mijn zakje in een soepkom. En wat denk je dat er in zat?

Maar goed, als dat het enige is dat fout gaat op een dag valt het nog mee toch?

Dinsdagavond had ik tot een uurtje of 7 à half 8 op kantoor gezeten. Ik snap nu wat Emile bedoeld! Als je hier het gevoel begint te krijgen – klaar te zijn met de dag – hebben ze in Nederland net de lunch achter de rug en weer voldoende energie om te mailen, chatten en bellen ;-). Ik was alleen, maar ik had op het huisadres op.

Kantoor uit, gang op, lift naar beneden, toegangspasje inleveren en nog even langs het pinautomaat voordat ik een taxi zou pakken. This card is not supported by this machine. Huuuuummm. Helaas had ik te weinig geld op zak om een taxi te pakken, dus ik moest op een of andere manier zien te pinnen.

Weet je wat? Bellen met Ed! Probleem uitgelegd aan Ed en toen kwam het bevrijdende antwoord. Ja dan moet je aan het begin van je pincode twee maal 0 toetsen. Die machines maken gebruik van een zes-cijferige code. Ok. Proberen, proberen, proberen. Automaat 1, automaat 2, pas 1, pas 2. Als de dood dat mijn pas ingeslikt werd, probeerde ik het per pas maar 2 keer. Helaas geen resultaat. :-(

Ed weer aan de lijn: “Als je rond loopt in het gebouw heb je bank of China. En ik stel voor dat je het probeert met je creditkaart.” Ik naar de andere bank. Beide passen geprobeerd. Nou creditcards dan maar. Oh, pincode, das waar, pincode, uhhhhhh even denken. Weet je wat? Ik download die van een beveiligde website van mij!

Naar internetaansluiting in het kantoor en code opzoeken? Oh nee, ik heb mijn pas ingeleverd dus ik kom er niet meer in. Laptop open – grote opluchting – open WiFi netwerk!!

…connecting…

…helaas, waarschijnlijk was dit netwerk op een andere manier beveiligd. :-( 2
Uhhhhhmmmmmmm, baal baal baal. JA! Internet op mijn telefoon. Connecting – plop – online. Wederom opluchting. Ha fijn dacht ik. Blijkt dat .pdf bestand met mijn codes niet door mijn telefoon gelezen te kunnen worden, baal2.

Uiteindelijk heb ik Yvon gebeld. Lieve, lieve, lieve Yvon, ik weet niet waar of waarmee je bezig bent, maar zou je zo vriendelijk willen zijn om mij met een taxi op te pikken bij Jin Mao Tower? En mij vervolgens thuis af willen zetten?

Yvon, bedankt!

Tegen alle verwachtingen heb ik maandag nacht heerlijk geslapen. Niet heel lang weliswaar maar wel diep genoeg om uit te rusten. Gelukkig had ik niet zoveel last van een straalbeen want het koste een hoop energie op het kantoor vandaag.

Nadat ik met iedereen kennis heb gemaakt, heb ik de cadeautjes uitgedeeld die ik in mijn koffer voor ze had meegenomen.

Tulpenbollen: 100% hit.
Zeeuwse babbelaars: Heel leuk, lief lachen, maar no way dat die worden gegeten (op een enkeling na).
Fotolijstjes met persoonlijke foto: Totally chaos.

Totally chaos in de goede zin van het woord (gillen, giegelen, lachen) omdat ze in China altijd moeite hebben met een spontane foto van zichzelf. Emile legde mij uit dat als een Chinees niet poseert voor een foto (zoals in een studio), dan is deze per definitie slecht. Gelukkig heeft Yvon nog een soort van picture-hunt gedaan en alle fotolijstjes weer tevoorschijn getoverd.

Daarna heeft Jennifer mij geholpen met het maken van een schema waarbij ik per persoon ongeveer 1,5 uur de tijd krijg om 1-on-1 een gesprek te hebben over mij, over zichzelf, over hun werkzaamheden, over die dingen leuk en uitdagend zijn en over dingen in het werk die verbeterd zouden moeten worden. En vooral dat laatste krijg je volgens Emile alleen voor elkaar in een 1-to-1 gesprek. Om de simpele reden dat ze zichzelf heel anders zullen gedragen als er anderen bij zijn. Interessant onderwerp voor mij als nuchtere Nederlander. Of moet ik zeggen West-European-style guy? Dat was namelijk hoe mijn Chinese collega’s mij percipieerden. Heel makkelijk pratend en pretty laid back.

Terug in Nederland had ik al eens van Emile gehoord dat de Jin Mao Tower (Golden Prosperity Building) voorzien is van een heus foodcourt. Een term die ik al eerder ben tegengekomen in Azië. Dit betekend voor mij in ieder geval dat er een hoop lekkere dingen te krijgen zijn! Wat dacht je van een lekkere smaakvolle, met knoflook en spicy gehakt bereidde noodlesoup? Mmmmm.

Tegen het einde van de middag was ik flink uitgeput omdat…

- …de gesprekken met mijn collega’s een hoop energie vragen.
- …ik nog een beetje last heb van mijn jetleg.
- …het in het kantoor ongeveer 38 graden is en daardoor de moisturizer de hele dag moet draaien omdat je anders niet boven het geluid van krakende lippen uitkomt.

Kinderen die vragen, worden overgeslagen.

Wat ik ook bijzonder interessant vind, is natuurlijk hoe wij als westers bedrijf uiteindelijk meer en meer een voet aan de grond moeten krijgen in deze markt. Het belangrijkste voor Maximum is dat wij case materiaal van andere Chinese projecten kunnen laten zien. Volle kracht vooruit dus.

Een interessant verhaal dat Emile hierbij wist te vertellen is dat Volkswagen jaren geleden een grote deal heeft gesloten met de Chinese overheid met het oog en target op een toekomstige gigantische markt. Volkswagen heeft tegen geen / weinig geld China voorzien van auto’s die gebruikt kunnen worden als Taxi. Je begrijpt dat ze hierbij niet de meest mooie wagens leverden. Nu ondervind Volkswagen enorme problemen omdat Volkswagen bekend staat als die fabrikant die lelijke taxi’s maakt. Een soort van bad-branding-heritage.

Lost Heaven and Green Massage.

Uiteraard hebben we s-avonds wederom de sterren van de hemel gegeten in ‘The Lost Heaven’. Mooie naam nietwaar? Uiteindelijk kwamen we vermoeid thuis alwaar Emile om een uur of 00:30 uur nog even ging bellen of we bij Green Massage nog terecht konden voor een voetmassage. Tuurlijk geen probleem. Shanghai is definitly a place that never sleeps. Geweldig!

Zaterdag morgen ben ik aangekomen op Shanghai Internation Airport (SIA). Helaas had ik in het vliegtuig niet zoveel kunnen slapen want ik had mijn energie volop nodig voor zaterdag middag en avond en nacht, bleek achteraf.

Ik moet zeggen dat ik het best wel spannend vond om de stad Shanghai te bezoeken. Door tijdgebrek heb ik mij van te voren totaal niet ingelezen op wat mij te wachten stond. Heerlijk blanco ben ik ingestapt in het vliegtuig met de boodschap dat er op het vliegveld een taxi chauffeur zou staan met een bordje met mijn naam er op.

En dat was ook zo. Leuk om tig duizend kilometer verderop in een vreemde stad door een vreemde man verwelkomt te worden met mijn eigen humor. Goede grap van mijn collega’s.

Tijdens mijn taxirit naar het huis van Emile en Eve heb ik ruimschoots de tijd om naar buiten te kijken. Ik spreek immers geen Chinees en de taxi chaufeur geen andere taal! Polen deja vu wat dat aangaat. Maar de omgeving is natuurlijk anders. Heel anders.

Groot, grauw, heel veel airco’s op de gebouwen. Om de vijf minuten een bouwput in beeld. En om het geheel nog aparter te maken, sneeuw! Achteraf gehoord dat het de tweede keer in 6 jaar sneeuwt. Grappig dat ik er dan net ben. Minder grappig dat ik naast een taxichauf zit die rijd alsof hij gisteren zijn papiertje heeft gehaald. Beetje links en rechts inhalen en vooral heel hard lachen als er een paar auto’s zijn gebotst.

Wat leuk is, is dat sommige taxi’s achterin een LCD schermpje hebben waarop je gesponsorde spelletjes kunt spelen!

Naast dat de stad heel groot en druk voelt, voelt de stad toch ook wel rustig op een aparte manier. De (betere) winkels zijn schitterend modern opgezet en de westerse invloeden zijn duidelijk zichtbaar, maar gelukkig blijft het Chinese karakter overheersen. Dit geldt zeker voor de mall waar ik even een batterij aan kleding heb aangeschaft. Donderdag kan ik het ophalen. HE, BIG ONE EEEEEH, zei de kleine mevrouw daar tegen mij :-). Rosvol met allerlei prachtige stoffen laat je daar voor zo een 8 euro een overhemd op maat maken en ben je voor 50 euro een maatpak rijker. Fantastisch.

Zowel s-middags als s-avonds hebben we heerlijk Chinees gegeten. Echt ik weet dat er een aantal mensen zijn die dit lezen die helemaal gek worden van jalozie. s-middags hebben we een dim sum gedaan en s-avonds verschillende traditionele gerechten in South Beauty.

En daarna… als je er dan toch bent ga je natuurlijk ook een biertje drinken. Met een jetleg in mijn voordeel ben ik samen Ed, Emile en Yvon in verschillende bars en clubs geweest. Geweldig!!! Hiervoor hebben we overigens steeds gebruik gemaakt van een taxi (betaal je gemiddeld zo een 2,5 euro voor). Dit is overigens de tweede keer dat we Shanghai op zijn kop zetten. Eerder deze middag hebben Emile en Eve de cadeautjes uitgepakt waar ik bijna mijn gehele koffer ruimte aan heb opgeofferd. Ik had namens Ed en mijzelf namelijk een verrekijker voor hun meegenomen (ze wonen op de 22e). Blijkt dit een sterrekijker te zijn! Dit ding vergroot als een tierelier, maar spiegelt het beeld op zijn kop. Maar goed. Toch een leuk object in de kamer.

Zondag hebben we voornamelijk uitgeslapen. En dat was nodig ook! De TSINGTAO heeft mij aardig vermoeid. En om weer een beetje in balans te komen hebben wij ons vanavond getrakteerd op een massage bij Dragonfly en een evening snack bij Simply Thai. Voor wie meer wil weten over restaurants in Shanghai: http://www.likealocal.cn/ (bedankt voor de link buurman en buurvrouw).

Morgen is het dan eindelijk zover. Ik vertrek morgen om 17:35 uur vanaf Schiphol met vlucht

KL895 naar Shanghai vanuit Nederland. Omdat ik wil voorkomen dat ik tijdens mijn verblijf in Shanghai uit moet zoeken wie ik wel en niet gemaild dan wel geantwoord heb, zal ik proberen verslag te doen van mijn trip via dit weblog. Let op! Dit is een voornemen en geen belofte ;-) Overigens zal ik voor de rest redelijk tot goed bereikbaar blijven per mail.

Wat moet die Zeeuw in Shanghai?

Mijn bezoek aan Shanghai heeft meerdere redenen (, ).

- het leren kennen van mijn Chinese collega’s en hun bijzondere cultuur;
- het afstemmen met mijn Chinese collega’s hoe wij in de nabije toekomst beter kunnen samenwerken op het gebied van projectmanagement, conceptontwikkeling en interaction design / programmering;
- onderzoeken / ontdekken / bekijken wat de mogelijkheden van Maximum Shanghai zijn op mijn vakgebied;
- bijpraten met mijn collega en vriend Emile en zijn vriendin Eve;
- en last-but-not-least having fun met Emile , Eve , Yvon , Ed (zaterdag) en mijn Chinese collega’s!

Het thuisfront.

Het enige vervelende aan deze trip is dat ik mijn lieve homies  – die ik graag om mij heen heb – een weekje zal moeten missen. Maar lang leve de digitale communicatie! Zelfs Jara heb ik voorbereid op mijn afwezigheid middels een hoeveel-nachtjes-duurt-het-voordat-pappa-weer-thuis-is-kalender .

I make nice pictures for you.

Ik zal proberen mijn trip en ervaringen zo goed mogelijk via beeldmateriaal vast te leggen. Jullie kunnen de foto’s van deze trip vinden door hier te klikken. Hopelijk ben ik niet besmet met het pechvirus van Ed zodat mijn koffer wel gewoon aankomt op de plaats van bestemming. Zo niet, dan kan je de hoogwaterbroeken waarmee ik op de foto sta, beschouwen als de laatste mode in Shanghai.

Het land van karaoke.

Tja.. ik heb me al gerealiseerd dat ik afreis naar aan land waar ze karaoke hoog in het vaandel hebben staan. Nu ik geen rechtgeaarde Karaoke Guru® ben, heb ik me hier alvast zo goed mogelijk op voorbereid. Kijk, via via komen die filmpjes /foto’s  toch wel in handen van de verkeerde mensen ;-). Daarom wil ik er nog een schepje bovenop doen en jullie actief betrekken en via de comments op mijn blog vragen verzoeknummers op te geven die ik voor jullie onder het genot van een Chinese pils ter gehore zal brengen. Ik zal de lijst met comments uitprinten en meenemen naar die karaoke bar! Diegene die het best passende nummer bij mij uitzoekt, kan rekenen op een presentje waarop staat; “Made in China.”

Andries alvast bedankt voor je tip: Jim Gilstrap: Swing your daddy!

Op 1 februari vlieg ik met vlucht KL894 terug.

Tot snel!

Corné (Karaoke Guru® in wording).

Vorige week heb ik samen met mijn collega Maarten ervoor gezorgd dat vanaf nu RecruiterOnline haar artikelen direct post via Twitter. Ik ben zeer benieuwd wie @recruiteronline allemaal gaat volgen. Zelf ben ik nog maar koud een maandje aan het Twitteren, maar ik moet zeggen dat het niet alleen grappig is maar ook heel handig! Althans, mits je de juiste online vrienden hebt. Ik heb reeds concrete voorbeelden dat ik Twitter nuttig – lees zakelijk (privé komt nog) – heb gebruikt.

En wat Twitter in deze zo interessant maakt is dat Twitter een mag-wel-hoeft-niet tweezijdig communicatie concept is. Dus als je even geen trek hebt, laat je Twitter even voor wat het is. Maar op het moment dat je een vraag hebt of een antwoord, kan je elkaar direct bereiken. En dat lijkt mij voor alle ongeveer 4000 HR-leden best handig!

Klik hier als je als newbie meer wilt weten over de wondere wereld van Twitter (artikel van Bart Schutz).

 De grote bedrijven in deze wereld hebben vaak weinig moeite om enorme budgetten te spenderen aan reclame voor hun eigen zaak. Tegenstanders van deze ‘commerciële overheersing’ stellen daar vaak niet meer tegenover dan protesten op spandoek of t-shirt. Er zijn echter ook anders-globalisten die de kracht van reclame waarderen, en weten in te zetten voor ‘de goede zaak’. Zelfs op bijzonder leuke wijze: www.themeatrix.com.