A place that never sleeps.

Tegen alle verwachtingen heb ik maandag nacht heerlijk geslapen. Niet heel lang weliswaar maar wel diep genoeg om uit te rusten. Gelukkig had ik niet zoveel last van een straalbeen want het koste een hoop energie op het kantoor vandaag.

Nadat ik met iedereen kennis heb gemaakt, heb ik de cadeautjes uitgedeeld die ik in mijn koffer voor ze had meegenomen.

cadeautjes gekte

Tulpenbollen: 100% hit.
Zeeuwse babbelaars: Heel leuk, lief lachen, maar no way dat die worden gegeten (op een enkeling na).
Fotolijstjes met persoonlijke foto: Totally chaos.

Totally chaos in de goede zin van het woord (gillen, giegelen, lachen) omdat ze in China altijd moeite hebben met een spontane foto van zichzelf. Emile legde mij uit dat als een Chinees niet poseert voor een foto (zoals in een studio), dan is deze per definitie slecht. Gelukkig heeft Yvon nog een soort van picture-hunt gedaan en alle fotolijstjes weer tevoorschijn getoverd.

fotolijstjes van Chinese collega’s

Daarna heeft Jennifer mij geholpen met het maken van een schema waarbij ik per persoon ongeveer 1,5 uur de tijd krijg om 1-on-1 een gesprek te hebben over mij, over zichzelf, over hun werkzaamheden, over die dingen leuk en uitdagend zijn en over dingen in het werk die verbeterd zouden moeten worden. En vooral dat laatste krijg je volgens Emile alleen voor elkaar in een 1-to-1 gesprek. Om de simpele reden dat ze zichzelf heel anders zullen gedragen als er anderen bij zijn. Interessant onderwerp voor mij als nuchtere Nederlander. Of moet ik zeggen West-European-style guy? Dat was namelijk hoe mijn Chinese collega’s mij percipieerden. Heel makkelijk pratend en pretty laid back.

Food court Jin Mao

Terug in Nederland had ik al eens van Emile gehoord dat de Jin Mao Tower (Golden Prosperity Building) voorzien is van een heus foodcourt. Een term die ik al eerder ben tegengekomen in Azië. Dit betekend voor mij in ieder geval dat er een hoop lekkere dingen te krijgen zijn! Wat dacht je van een lekkere smaakvolle, met knoflook en spicy gehakt bereidde noodlesoup? Mmmmm.

Tegen het einde van de middag was ik flink uitgeput omdat…

– …de gesprekken met mijn collega’s een hoop energie vragen.
– …ik nog een beetje last heb van mijn jetleg.
– …het in het kantoor ongeveer 38 graden is en daardoor de moisturizer de hele dag moet draaien omdat je anders niet boven het geluid van krakende lippen uitkomt.

Kinderen die vragen, worden overgeslagen.

Wat ik ook bijzonder interessant vind, is natuurlijk hoe wij als westers bedrijf uiteindelijk meer en meer een voet aan de grond moeten krijgen in deze markt. Het belangrijkste voor Maximum is dat wij case materiaal van andere Chinese projecten kunnen laten zien. Volle kracht vooruit dus.

Een interessant verhaal dat Emile hierbij wist te vertellen is dat Volkswagen jaren geleden een grote deal heeft gesloten met de Chinese overheid met het oog en target op een toekomstige gigantische markt. Volkswagen heeft tegen geen / weinig geld China voorzien van auto’s die gebruikt kunnen worden als Taxi. Je begrijpt dat ze hierbij niet de meest mooie wagens leverden. Nu ondervind Volkswagen enorme problemen omdat Volkswagen bekend staat als die fabrikant die lelijke taxi’s maakt. Een soort van bad-branding-heritage.

Restaurant Lost heaven Shanghai.

Lost Heaven and Green Massage.

Uiteraard hebben we s-avonds wederom de sterren van de hemel gegeten in ‘The Lost Heaven’. Mooie naam nietwaar? Uiteindelijk kwamen we vermoeid thuis alwaar Emile om een uur of 00:30 uur nog even ging bellen of we bij Green Massage nog terecht konden voor een voetmassage. Tuurlijk geen probleem. Shanghai is definitly a place that never sleeps. Geweldig!