This card is not supported by this machine.

Ik heb zowel gisteren als vandaag als bijzonder ervaren. Dit omdat ik mij nu (3/4e dag) al thuis begin te voelen op kantoor. Je leert je Chinese collega’s beter kennen. Je went aan de beveiliging met de chipcards. Je went aan het dichtslaan van je oren als je met de lift naar de 31e verdieping gaat. Weet waar je de koffie moet halen etc, etc. Wederom ook weer hele interessante gesprekken met collega’s gehad. Ook al verliep dit soms erg moeizaam. Het was wel bijzonder om te zien dat als je een ‘passie/interesse’ deelt, zoals OOP het eigenlijk niet uitmaakt of je perfect met elkaar kunt communiceren of niet.

Natuurlijk heb ik hier en daar nog wel eens een uitglijder. Zoals gistermorgen. Ik had eergisteren namelijk heel interessant in een rek met koopwaar gekeken in een klein Chinees winkeltje tegenover het wooncomplex van Emile en Eve. Kippenpootjes, thee, bier, iets van vlees ???, dvd’s voor 1 euro en een soort van papieren zakjes met Chinese karakters! Toen ik het vastpakte dacht ik, aaaaah noodles. Dus ik besloot om er een paar te kopen. Gistermorgen toen ik wakker was geworden had ik een beetje trek. Ik dacht weet je wat, ik maak noodles klaar. Toen de waterkoker klaar was met koken, goot ik de inhoud van mijn zakje in een soepkom. En wat denk je dat er in zat?

Maar goed, als dat het enige is dat fout gaat op een dag valt het nog mee toch?

Dinsdagavond had ik tot een uurtje of 7 à half 8 op kantoor gezeten. Ik snap nu wat Emile bedoeld! Als je hier het gevoel begint te krijgen – klaar te zijn met de dag – hebben ze in Nederland net de lunch achter de rug en weer voldoende energie om te mailen, chatten en bellen ;-). Ik was alleen, maar ik had op het huisadres op.

Kantoor uit, gang op, lift naar beneden, toegangspasje inleveren en nog even langs het pinautomaat voordat ik een taxi zou pakken. This card is not supported by this machine. Huuuuummm. Helaas had ik te weinig geld op zak om een taxi te pakken, dus ik moest op een of andere manier zien te pinnen.

Weet je wat? Bellen met Ed! Probleem uitgelegd aan Ed en toen kwam het bevrijdende antwoord. Ja dan moet je aan het begin van je pincode twee maal 0 toetsen. Die machines maken gebruik van een zes-cijferige code. Ok. Proberen, proberen, proberen. Automaat 1, automaat 2, pas 1, pas 2. Als de dood dat mijn pas ingeslikt werd, probeerde ik het per pas maar 2 keer. Helaas geen resultaat. :-(

Ed weer aan de lijn: “Als je rond loopt in het gebouw heb je bank of China. En ik stel voor dat je het probeert met je creditkaart.” Ik naar de andere bank. Beide passen geprobeerd. Nou creditcards dan maar. Oh, pincode, das waar, pincode, uhhhhhh even denken. Weet je wat? Ik download die van een beveiligde website van mij!

Naar internetaansluiting in het kantoor en code opzoeken? Oh nee, ik heb mijn pas ingeleverd dus ik kom er niet meer in. Laptop open – grote opluchting – open WiFi netwerk!!

…connecting…

…helaas, waarschijnlijk was dit netwerk op een andere manier beveiligd. :-( 2
Uhhhhhmmmmmmm, baal baal baal. JA! Internet op mijn telefoon. Connecting – plop – online. Wederom opluchting. Ha fijn dacht ik. Blijkt dat .pdf bestand met mijn codes niet door mijn telefoon gelezen te kunnen worden, baal2.

Uiteindelijk heb ik Yvon gebeld. Lieve, lieve, lieve Yvon, ik weet niet waar of waarmee je bezig bent, maar zou je zo vriendelijk willen zijn om mij met een taxi op te pikken bij Jin Mao Tower? En mij vervolgens thuis af willen zetten?

Yvon, bedankt!