You wanna buy watch?

De laatste twee dagen in Shanghai waren twee drukke dagen. Daardoor heeft het even geduurd voordat ik tijd vond om mijn blog te updaten. Momenteel heb ik wat last van een jetlag, maar ik verwacht dat deze na het weekend wel verdampt is.Afgelopen woensdag ben ik de gehele dag op kantoor geweest en heb ik voor het overgrote deel aan mijn Nederlandse projecten gewerkt. Tussendoor heb ik natuurlijk ook wat voor mijn collega’s daar gedaan. Volgens mij vonden zij het wel apart dat ze bij mij langs konden lopen in plaats van het sturen van een e-mail of chat. Naarmate de week voorbijgaat, wordt de omgang met mijn Chinese collega’s steeds natuurlijker. Sommige zijn nog wel gevoelig voor hiërarchie. Maar zullen dit ook nog wel enige tijd blijven. Iets wat wij in Nederland gelukkig niet op die manier kennen.Wat ik deze dag ook heb geprobeerd, is het verzamelen van projecten waar Chinese collega’s aan hebben gewerkt. Deze heb ik vervolgens met hun doorgenomen zodat ze begrijpen wat er van bepaalde projecten is geworden en welk aandeel zij daar in hebben gehad. In Nederland zijn mensen veel assertiever en zullen ze eerder vragen of ze het eindresultaat ergens kunnen bekijken. Ik heb mij voorgenomen dit beter bij te houden omdat dit – meer dan ik op voorhand realiseerde – bijdraagt aan de work satisfaction. Plop, weer een item op mijn todo list!

Aan het einde van de dag ga ik iets eerder weg van kantoor om nog wat souvenirs te gaan kopen met Eve. Yvonne print vlak voor mijn vertrek een papiertje uit van de website van www.smartshanghai.com. Handig, want dat kan je aan de taxichauffeur laten zien, zodat die precies weet waar je naar toe moet. Als ik buiten op een taxi sta te wachten bemerk ik dat ik nog maar één streepje power in mijn Nokia heb. Ik denk, ik bel Eve nu het nog kan. Helaas geen verbinding. Nog net voordat mijn batterij leeg gaat, bel ik naar Yvon en vraag haar tegen Eve te zeggen dat ik met de taxi richting Yu Garden (豫园) ga.

Ik sta niets vermoedend in de rij voor de taxi’s en ineens staat Yvon naast me. Die heeft Eve inmiddels gesproken en die heeft een adres doorgegeven. Ik denk mooi, dan kan ik recht op mijn doel af. Yvon krabbelt wat Chinese karakters op mijn papier en nog geen kwartier later zit ik in een taxi onderweg naar Eve. Na een rit van 20 minuten gebaart de taxichauffeur dat ik op de plaats van bestemming ben. Eenmaal uitgestapt vraag ik mij af of dit wel de plaats is waar Eve af wil spreken, maar goed eerst maar eens kijken.

Ineens zie ik daar nummer 388 op de gevel staan en even maak ik een klein sprongetje. Yes, ik zit goed. Als ik het pand –stalletje van 3m2 – wat beter bekijk, blijkt het te bestaan uit allemaal plastic dozen vol met meuk en een stinkende Chinees die contstant zegt “You wanna buy watch?”. En op dat moment besef ik, dat ik nog niet helemaal op de juiste plaats van bestemming ben. No-worries-man, ik heb toch op een papiertje staan waar ik naar toe moet toch?

Tijdens een wandeling van 20 minuten heb ik aan ongeveer 4 Chinezen via het briefje gevraagd waar ik naar toe moet lopen. Vermakelijk om te zien dat geen één van de ondervraagden het eigenlijk precies wist en mij allemaal een andere kant uit stuurden. En als ik de Engelse naam van de straat noemde gingen de schouders omhoog. En nu? Uiteindelijk zag ik een stelletje – Chinees uiterlijk – dat er uit zag alsof ze Engels konden spreken. En jawel! Ook zij konden mij niet vertellen welke kant ik op moest lopen dus vroeg ik of ik hun mobiel mocht gebruiken om even aan Eve te laten weten dat ik iets verlaat zou zijn. “Sure” zeiden ze vriendelijk. Piep, piep, piep, piep-piep-piep. Geen verbinding.Ik kon steeds beter inschatten welke mensen wel en geen Engels spreken. Na nog twee mensen te hebben gesproken vond ik het tweede adres met nummer 388. Wederom een opluchting, maar tevens geen verrassing dat in die winkel die Eve bedoeld moet hebben, geen Eve meer aanwezig was

Nadat ik een aantal mensen in de winkel had gesproken, trof ik een tienermeisje aan die als enige wat gebrekkig Engels kon spreken. En yes, ik kreeg het haar uitgelegd dat ik even gebruik wilde maken van een telefoon. Ik werd achterin de zaak gebracht en mocht daar gebruik maken van een bureau met een telefoon. Omdat ik dacht dat het nummer van Eve niet klopte (tijdens twee pogingen), zocht ik het voor de zekerheid nog een keer op in mijn laptop. Jas uit. Tas open. Laptop er uit. Ik had daar zo kunnen beginnen met werken! Ik zat daar tussen 4 werkende, druk bellende vrouwelijke Chinezen en NIEMAND van deze vrouwen trok zich iets aan van mijn afwezigheid. Vriendelijk maar bizar toch? Ik voelde me een beetje onzichtbaar eigenlijk. De telefoon ging over…

…”Eve speaking, who is calling me? Hi, it’s Corné from the shop!” Eve was naar buiten gegaan in de hoop mij ergens te zien lopen. Tien minuten later heb ik met veel gelach haar dit verhaal verteld onder het genot van een bakkie koffie en een warme chocolademelk. Daarna hebben we uiteindelijk nog goed geshopt in de betoverende omgeving rond Yu Garden.

Around Yu Garden Shanghai.

Na het shoppen hebben we – hoe kan het ook anders – goed gegeten bij Tapas & Rice (Geloof ik). Daarna hebben we een taxi genomen naar huis en is Eve uitgestapt. Om vervolgens naar één van de mooiste clubs te gaan waar ik ooit ben geweest, The Glamour Bar. Helaas had ik toen mijn camera niet bij! Kijk hier voor de Quicktime VR van het interieur. Mocht je als lezer van deze blog ooit in Shanghai terecht komen, dan moet je hier beslist naar toe!

Interiour of Glamour Bar.