Hoe een IT blundertje een verrassing voor het bruidspaar werd.

Communicatie Reünie.

Afgelopen vrijdag had ik een reünie van de Hogeschool Zeeland. Van de relatief jonge opleiding studeerden in de loop van de tijd ongeveer 450 studenten af.

De dag ervoor kreeg iedereen die zich via het internet had aangemeld een reminder mail. Helaas voor de Hogeschool Zeeland was weer eens de klassieke fout gemaakt. Alle mailadressen van het bestand waren zichtbaar in de CC (~110).

Waarschijnlijk was ik niet als enige minder enthousiast over deze actie, want nog geen 3 uur later volgde er onderstaande excuus-mail.

Beste oud-communicatiestudenten,

De vorige mails zijn zo verzonden dat de mailadressen zichtbaar bleven. Dit is natuurlijk niet de bedoeling. Onze excuses hiervoor. Als het goed is hebben we deze mail zo gemaakt dat de adressen nu niet meer zichtbaar zijn.

Met vriendelijke groet en tot morgen,

Reüniecommissie.

Donderdag avond.

Donderdagavond waren mijn collega en ik uitgenodigd door Pecoma voor DutchVersity in de Heineken Music Hall. Onderweg naar Amsterdam vertelde ik mijn collega Maarten (developer bij Maximum) over het blundertje van de Hogeschool Zeeland.

En op dat moment ontstond het idee om een grap uit te halen. Mijn eerste vraag aan Maarten was: “Krijgen we het voor elkaar om bulk mail te versturen waarbij het afzendadres alumnicommunicatie@gmail.com is en waarbij wij als afzender niet te traceren zijn?” Maarten zei direct dat het volgens hem geen enkel probleem moest zijn. Na het evenement bij terugkomst bij Maarten thuis hebben we dit gelijk onderzocht. En jawel, het werkte.

De grap.

Gniffel gniffel.Het was inmiddels al middernacht, maar de voorpret zorgde voor genoeg adrenaline om nog even door te gaan. Zie mijn berichten op twitter:
http://twitter.com/enroc/statuses/822830646
http://twitter.com/enroc/statuses/822838113
http://twitter.com/enroc/statuses/822841780

Terwijl Maarten de mailtechniek fijn sleep, dook ik – empatisch als ik ben – in de huid van de reüniecommissie en schreef namens hun de volgende e-mail.

Beste oud-communicatiestudenten,

De wet van Murphy speelt ons parten. In de e-mail van gisteren zijn we namelijk ook vergeten jullie te vragen een rode roos mee te nemen naar school. Het blijft nog even een verrassing waarvoor deze gebruikt gaat worden.

Met vriendelijke groet en tot vanavond,

Reüniecommissie.

Omdat het ongeloofwaardig overkomt als deze mail ’s nachts verstuurd wordt, heb ik aan Maarten gevraagd de mail pas de volgende morgen te verzenden naar alle mensen.

De binnenkomst.

Ik mocht zelf natuurlijk niet opvallen dus ook ik had keurig een roos bij me toen ik de school binnenkwam. Daar werd ik direct aangesproken door iemand van de organisatie.

“Ach meneer, u heeft ook een roos meegenomen zie ik. Wij weten niet zeker of er nog wat mee gaat gebeuren, maar waarschijnlijk heeft een grapjas misbruik gemaakt van de situatie. U heeft vast vandaag nog moeite moeten doen om een roos te halen?”

Emmer rozen.Ik zei hem dat dat inderdaad het geval was en ik naast een moordende agenda nog speciaal naar de stad ben geweest om een roos te kopen (dank je Mies). Ik riep nog dat ik het lekker handig vond dat de vraag of je een roos mee wilt nemen op dag van de reunie zelf nog gemaild werd.

“Ja, euh, excuus, sorry meneer. U kunt de roos mee naar binnen nemen of daar in die emmer zetten, daar staan er nog meer.”

Vanaf dat moment kreeg ik een JIHAA gevoel van binnen. Het werkt!

De speech.

Meer rozen.Aangekomen in de ruimte waar de reünie gehouden werd, zag ik op verschillende plaatsen rozen staan. En een vriendin van mij die ik al in het complot had betrokken moest natuurlijk erg lachen, maar kon nog niet uitleggen waarom.

Een oud docent van mij nam het woord en verzorgde de introductie van de reünie. Toen hij na een minuut of 15 bijna klaar was zei hij: “o ja, en nog iets. Er schijnt één of andere grapjas te zijn die…..maar als die grapjas aanwezig is en het lef heeft om naar voren te komen dan….”

Toen ben ik maar naar voren gegaan en heb voor het eerst sinds een jaar of 8 mijn oud docent weer een hand gegeven onder een applaus van alle aanwezigen.

Veel geluk.

Ik met m’n bossie.Toen de reünies bijna afgelopen was, heb ik alle rozen verzameld. Af en toe zag ik een wat vervreemde blik – Heb ik die roos voor die gozer gehaald? – zag ik sommige dames kijken, hahahaha. Nou niet helemaal. Ik moest namelijk nog even langs een bruiloft van mijn buren. Al met al had ik een redelijk volle en gemêleerde bos rozen die afkomstig waren uit heel Nederland (aan de stickers van de bloemisten te zien). Het bruidspaar heb ik gefeliciteerd en gezegd dat ik later nog wel een keer uit zou leggen hoe ik aan die bloemen ben gekomen.

Robert en Saïtia namens alle oud communicatiestudenten wens ik jullie veel gezondheid en geluk!

En op de Hogeschool Zeeland denken ze in het vervolg nog wel een keer na voordat ze op “SEND” drukken. ;-)

  • Hey Corné,

    Wat een super vette grap! Was er natuurlijk niet bij, maar zelfs vanaf m’n bankje droop de lol eraf.

    Zie je gauw, praten we gelijk bij over je bericht m.b.t. de makelaarscourtages!

    Jerzy

  • Tom

    Meesterlijk!

  • Ha Tom, bedankt voor je reactie. Leuk dat je van het verhaal hebt genoten.