blog.cornewielemaker.com powered by .

Via deze weg wens ik jou als lezer een mooi kerstfeest toe. Grappig dat deze Triple Dikke Friday Track precies op eerste kerstdag valt. Een dag die velen doorbrengen met vrienden en familie. Natuurlijk ook een dag waarop velen de geboorte van Jezus vieren. Kortom een dag waarbij je gedachten uitgaan naar diegenen waar je veel om geeft. Maar vaak ook een dag van binnenzitten, rust en veel ‘I repeat’ veeeeeeel eten. Om dat even te doorbreken bij deze de Triple Dikke Friday Track: Jackpot.

Draai hem zo het weekend in, en denk vooral niet aan jezelf maar aan iedereen waar je om geeft, zet hem VOL OPEN, dans dat eten en drinken er af en zing uit volle borst: ‘Du bist der Jackpot meines lebens!‘

Tip: more bass is mooooore fun!

De weersomstandigheden zorgen er voor dat het bar en boos is op de Nederlandse wegen. Als je niet de weg op hoeft moet je het niet doen luidt het devies. Ik ben benieuwd om te horen welke organisaties hier veel last van hebben en welke niet. Hier hebben we bij Maximum nauwelijks last van omdat wij ‘opgevoed’ zijn met werken waar je maar kunt. Mijn collega Ed had er zelfs een mail aan gewijd met de volgende boodschap:

Allen -

Ivm de sneeuw adviseer ik vandaag – als dat kan – thuis te werken.

Ed

Ik vind dat het werken vanaf meerdere locaties en op flexibele momenten nog veel te weinig als aandachtspunt wordt gezien door Nederlandse organisaties. Ik zeg wel eens grappend: “Als er 100 auto’s in een file staan durf ik te wedden dat 40% van de auto’s onderweg is naar kantoor alwaar de persoon in kwestie iets gaat doen dat vanaf thuis ook prima zou kunnen.”

Er zijn ook al tig onderzoeken gepubliceerd over de effecten van thuiswerken. Daar lees je regelmatig het belang van het sociale component. Het om je heen hebben van collega’s. Ik moet eerlijk toegeven dat ook ik na een aantal dagen van serene rust er naar uit kijk collega’s om me heen te hebben.

Voel je vrij om te reageren.

Einde van deze post, ik ga even sleeën.

Luxepaarden werkpaarden van Nederland… voor mij is de week weer voorbij gevlogen, waarschijnlijk voor jullie ook. Ik hoop dat jullie niet te veel last hebben gehad van de sneeuwval die ons land omtoverde in een eye-candy van formaat. Bij deze de nieuwe triple dikke friday track (#TDFT), zet hem op repeat en voor je het weet ligt de wereld van haperende printers, dampende files en slechte automatenkoffie ver achter je, kortom leave this world behind!

Draai hem zo het weekend in, en denk niet alleen aan jezelf maar ook aan je collega’s. Oftewel: VOLUME VOL OPEN!

Tip: more bass is more fun!

Tijdens het fotograferen van de nieuwe arbeidsmarktcommunicatie campagne voor het Kadaster kreeg onze fotograaf het toch even benauwd. Waarom? Lees onderstaand artikel uit het Kadaster magazine.

Hieronder de advertentie zoals Maximum die ontwikkeld heeft. Als je deze ergens tegenkomt dat ken je in ieder geval het verhaal achter deze advertentie ;-)

Toehoorders van Nederland. De week zit er bijna doorheen. Nog een paar uur te gaan voordat we een vers pak weekend opentrekken. Om de uren van deze laatste dag wat te verdunnen, hierbij de nieuwe Triple Dikke Friday Track: Pjanoo (Mooqee Beats)!

Draai hem zo het weekend in, en denk niet alleen aan jezelf maar ook aan je collega’s. Oftewel: VOLUME VOL OPEN!

(bron: mooqee)

Het interview met Ralph Wisbrun in de Volkskrant van vrijdag 4 december (Reclamewereld wil minder reclame) roept bij mij, medeliefhebber van het mooie reclamevak, uiteenlopende reacties op. Laat ik vooropstellen dat ik het positief vind dat de voorzitter van de VEA de hand in eigen boezem steekt en niet wacht totdat er genoeg politici of belangengroepen klagen over reclame voordat de noodklok geluid wordt. En met hem erger ook ik me aan het niveau van veel reclame-uitingen en de toenemende scheefheid tussen kwantiteit en kwaliteit. Mijn persoonlijke doorn in het oor zijn de tenenkrommende radiocommercials die met de week slechter lijken te worden, een tendens die zich in mijn ogen ook verplaatst naar de televisie. Over de problemen zijn we het dus eens, ik ben alleen bang dat de voorgestelde oplossingen meer vragen dan antwoorden oproepen.

Om te beginnen de ‘gedragscode’ voor de reclamebranche. Als er één branche is waarin eigenheid en andersheid centraal staan is het wel de reclame, en een gedragscode lijkt me niet het instrument om de creativiteit – en dus kwaliteit – te bevorderen. Dat een bank geacht wordt eerlijk en transparant te informeren over haar financiële producten lijkt me niet meer dan logisch. Maar het is het goed recht van die bank om vervolgens een reclamebureau in te zetten om consumenten te beïnvloeden voor een oranje leeuw of een bank met ideeën te kiezen. En zolang de waarheid geen geweld wordt aangedaan maar hoogstens wat wordt opgepoetst, zijn daar geen ‘regels over werkwijze’ voor nodig lijkt me.

Dan punt 2, minder reclame. Ik denk dat veel mensen instemmend zullen knikken bij het horen van dit initiatief, en graag een ‘Ja/Nee’ sticker op hun radio, televisie en computer zouden plakken als dat mogelijk was. Maar is minder reclame geen utopie? Enerzijds is de doelgroep tegenwoordig beter te bereiken dan ooit; technologisch gezien zijn we van many to many naar one to one communication geëvolueerd. Anderzijds ontvangen mensen daardoor meer (commerciële) boodschappen dan ooit tevoren en ontwikkelt hun persoonlijke spamfilter zich ook steeds verder. Gevaar is dus dat er alleen maar meer reclame zal komen. Daarbij, en dat is misschien nog wel een grotere dreiging, wordt reclame in de nabije toekomst waarschijnlijk nog slimmer/sluwer dan nu al het geval is. In zijn boek Buyology onderzoekt ‘reclamegoeroe’ Martin Lindstrom de mogelijkheden van neuromarketing, met interessante conclusies. Zo blijkt er een behoorlijke discrepantie te zijn tussen wat consumenten zeggen te vinden/doen, en wat zij werkelijk (en onbewust) vinden/doen. Hij verwacht dan ook dat subliminale reclame sterk in opkomst zal komen, en consumenten straks niet meer met een mega-billboard maar met een subtiele geur of melodie verleid gaan worden. Maar is reclame minder ‘erg’ als we niet doorhebben dat we eraan blootgesteld worden?

Dat veel reclame beter kan en moet, ook daar zal niemand het mee oneens zijn. Maar wie bepaalt wat goed en slecht is? De flauwe woordgrap van een spitsvondige tekstschrijver wordt door de één als taalinflatie gezien en leidt bij de ander tot een glimlach achter zijn krantje. Dat er afgeprijsde bankstellen op de rechterpagina van de krant staan zegt meer over de huidige situatie van de printmedia dan over het niveau van de reclame zelf; je kunt tenslotte geen knollen voor citroenen verkopen.

Tot slot nog even het don’t shoot the messenger-effect. Als voorbeeld wordt Icesave genoemd, waarbij het bureau dat deze bank onder de aandacht moet brengen op de Nederlandse bank niet verantwoordelijk gehouden kan worden voor ondeugdelijke financiële producten. Ik ben het in principe met deze argumentatie eens, maar hoever reikt deze absentie van verantwoordelijkheid? Wat als het betreffende bureau toevallig wel verstand van financiële zaken had gehad, hadden zij dan de zak met geld van de opdrachtgever moeten weigeren (met als risico zelf in faillissement te eindigen)? Hoe hadden de reclamebureaus van grote tabaksfabrikanten moeten reageren toen de schadelijke effecten van roken duidelijk werden? En zou het bureau van dhr. Wisbrun nog zo’n prachtige commercial voor Shell maken in het geval dit bedrijf binnenkort schuldig bevonden wordt aan milieuvervuiling in Nigeria? Oftewel: waar ligt de grens?

Het eerste steentje richting kwalitatief betere reclame is in de vijver gegooid. Maar van zoveel creatieve geesten bij elkaar verwacht ik eigenlijk nog een paar flinke keien er achteraan om het water pas echt goed te doen rimpelen.

René van der Kroon
Copywriter bij Maximum