blog.cornewielemaker.com powered by .

Ongeveer een week geleden zijn we teruggekomen uit Frankrijk waar we een supervakantie hebben beleefd. Ik vond het zelfs zo geweldig dat ik besloten heb er een blogpost aan te wijden. Waar we vorig jaar met volle teugen genoten hadden van het warme Bonaire waren we dit jaar van plan het iets dichter bij huis te zoeken. 

Qua werk stond de boog aardig gespannen en ik moest even resetten. Het maakte mij eigenlijk niet uit waar naartoe. We besloten te gaan zoeken naar een camping in Frankrijk waar de kinderen het ook naar hun zin zouden hebben. Met als voorwaarde dat we wel in een stacaravan, chalet of iets dergelijks zouden overnachten want het is per slot van rekening vakantie! Ik ben namelijk niet het type dat liggend in een tent zijn klamme spijkerbroek aantrekt…

Mijn vriendin Michelle was langs het reisbureau geweest en had een stapel reisgidsen meegenomen met daarin loads of campings. Onervaren als ik op dit gebied ben – ga namelijk nooit kamperen – bladerde ik de gidsen door op zoek naar iets wat me aansprak.

• Pagina 52: Aan de kust in Frankrijk | grote camping | voorzien van speeltuin | voorzien van zwembaden | leuk voor kinderen.
• Pagina 53: Ook aan de kust in Frankrijk | grote camping | voorzien van speeltuin | voorzien van zwembaden | leuk voor kinderen.
• Pagina 63: Ook aan de kust in Frankrijk | grote camping | voorzien van speeltuin | voorzien van zwembaden | leuk voor kinderen.
• Pagina 64: Ook aan de kust in Frankrijk | grote camping | voorzien van speeltuin | voorzien van zwembaden | leuk voor kinderen.
• Pagina 65..93: Ook aan de kust in Frankrijk | grote camping | voorzien van speeltuin | voorzien van zwembaden | leuk voor kinderen. 

 Langzaam kwam het besef: “Hoe kan ik hier nu in hemelsnaam uit kiezen????” Ik besloot de gidsen even te laten voor wat ze waren en op een later moment nog eens te bekijken.

Toen we op bezoek waren bij vrienden vertelde ik het bovenstaande verhaal. Zij zeiden: “Wij gaan dit jaar ook naar een camping, maar die is maar heel klein. Het is een soort van groene camping met een ongedwongen sfeer.” Toen we die middag naar huis gingen kregen wij het foldertje mee van ‘Chez Gendron‘.

 

Grotere kaart weergeven

Diezelfde avond ontdekten wij op de website dat ze daar ook twee chalets verhuren. 30 minuten later was het gepiept, Michelle had een chalet geboekt. Vervolgens de grote campinggidsen bij het oud papier geworpen en verdergegaan waar we gebleven waren.

Het chalet op camping Chez Gendron.

Bij aankomst bleek ons Chalet bovenaan de camping te staan waardoor we een betoverend uitzicht hadden over de wijngaard. Het chalet was nieuw, en nog belangrijker, schoon. Gedurende de vakantie hebben we de eigenaren van de camping, Alette en Sander en hun kinderen, beter leren kennen. Super relaxte lui die op een natuurlijke manier moeite doen om het je naar je zin te maken.

• In het zwembad een potje waterpolo met z’n allen.
• Een paar keer geprobeerd te kitesurfen.
• En Mees vond het te gek dat hij een ritje mocht maken op een paard (geen idee van wie hij dat heeft?!).

Uitzicht vanuit chalet.

En iedere morgen als we wakker werden en de gordijnen openden dan keken we – langs ons vers gebrachte stokbrood, croissants en rozijnenbroodjes – over de wijnvelden. Zoals de Fransen dat zo mooi zeggen: “Makes you smile ;-)”

En last-but-not-least, de kleine camping heeft een grote WiFi zender, waardoor je overal heerlijk in contact kan blijven met de ‘andere’ wereld! (Goede plek voor tweeps.)

Ik begon me steeds meer te realiseren hoe het toeval ons op deze bijzondere plek had gebracht.

Het strand bij Mescher (vlakbij Royan)

Druivenplant

Rondom de camping is er voldoende te doen en evenzoveel te zien. (Tip: check Talmont, Blaye, Royan, Zoo la Palmyra.) Prachtige omgeving. Dus mocht je ooit van plan zijn om te gaan kamperen of semi-kamperen zoals wij, dan raad ik je aan om hier eens een kijkje te nemen.

Het blijkt overigens ook een handige plek te zijn om te overnachten tijdens een reis richting Spanje. Ligt vlak bij de Péage.

Veel plezier.

De lezers van dit blog heb ik al eens eerder verteld dat ik het erg prettig vind als mijn werkomgeving er goed en inspirerend uitziet. Een van die onderdelen in mijn werkomgeving bij Maximum waar ik veel waarde aan hecht is de inpandige Galerie van Cappellen. Zeker als daar bijzondere dingen te zien zijn.

Vrienden van mij weten dat ik bijna altijd een camera op zak draag. Mocht ik ergens iets zien wat ik wil vastleggen, dan kan dat. Eén van mijn passies is het fotograferen van structuren / close-ups. In mijn fotoalbum heb ik daar dan ook al een paar honderd beeldjes van verzameld. In de hal bij mij thuis hangt bijvoorbeeld een lijst (30×200cm) die ik zelf heb gemaakt en voorzien van kleine beeldjes van deze structuren, gesorteerd op kleur.

Structurenlijst

Vanuit deze interesse viel mijn oog op een artikel in een blad over de schilder Johnny Beerens. Een mede-Zeeuw die wat mij betreft kan toveren. Ik weet dat er over smaak niet valt te twisten, maar iedereen zal het met mij eens zijn dat het op zijn minst knap is wat hij doet. Mij spreekt vooral het zee element in zijn werk aan. Bekijk vooral even zijn website!

Ik ben er reuze trots op dat Johnny na wat telefoontjes en e-mails heeft besloten te willen exposeren in Galerie van Cappellen. Mocht je in de buurt zijn dan moet je zeker komen kijken, dan zorgen wij ervoor dat je kunt zitten als je zijn werk aanschouwt.

Wil je een indruk krijgen van wat er nog meer te zien is, bekijk dan hieronder even het impressie filmpje van Expositie 4: Sporen.

Je ziet ze wel vaker rijden. Van die vrachtwagens waarbij het lijkt alsof je er in kan kijken. Zelf heb ik ze al met een Ford reclame gezien of met een Jumbo print.

Ik vind het leuk om te vertellen dat we laatst bij Maximum ook zo een inkijk hebben geproduceerd voor het mobiele informatie centrum (kortweg MIC) van de landmacht. Wat mij betreft een geslaagde excersitie.

Inkijk in de Jumbo vrachtwagen.

Inkijk in het mobiele informatie centrum (MIC) van de landmacht.

 Wat we daar voor nodig hadden (Foto’s van de making of)?

• De afmetingen van de vrachtwagen die bestickerd moet worden.
• Een schets.
• Een fotograaf.
• Een viertonner.
• Een handvol militairen.
• En een goede plek.

Zo af en toe kom ik nog wel eens op een site die mijn aandacht iets langer vast weet te houden dan enkele seconden. Zo ook de site van Mr Toledano. Ik ben even door zijn bijzondere werk verdwaald.

Over een paar minuten vertrek ik en nog ongeveer 15 collega’s met de auto naar Dusseldorf vanwaar wij zullen vliegen naar Malaga. Vanaf daar rijden we met huur auto’s de bergen (Sierra Nevada) in om daar te beginnen aan Maximum Sierra Nevada 2008. In de mail hieronder vind je het programma en heb je een indruk van waar ik de komende dagen mee bezig ben.

—– —–  —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —–

Woensdagavond zijn we in Malaga, het hart van Andalucia. Het is een van
de mooiste plaatsen van de wereld, een smeltkroes van culturen. Eeuwen
lang is Andalucia overheerst door de Moren, met een liberale vorm van de
Islam waarbij de ‘prinses’ toen zelfs openlijk bi-sexueel was. Op haar
jurken liet ze borduren: ‘ik laat mij door iedereen kussen’.
Na aankomst gaan we tapas eten in een van de mooiste tapas bars van
Malaga: El Pimpi. Zie:
<http://clickmagazine.es/images/2007/oct/P098_hidden01-00.jpg>
Om wat de muziek betreft alvast in de stemming te komen, luister naar
bijgaande stukken uit de film Vengo van Tony Katlif, een stuk wat voor
mij precies de sfeer weergeeft van Malaga en de hartstocht die je in de
stad voelt alswel in de prachtige bergdorpjes waar we de volgende dag
naartoe zullen gaan.
Tony Katlif: “They are all in their element, all immersed in a culture
where those with little possess inner iches, and the music they play is
guided by pure instinct. They are themselves, living life to the full.
Andalousia is primarily about that: a call, a hymn to life, to love, to
mourning.
Na de tapas gaan we – voor wie nog niet naar bed willen – een aantal
goede bars en clubs bezoeken. Ondermeer in Karma en 30 y Tantos is het
heel goed vertoeven – hopelijk ook op een woensdagavond…

De volgende dag rijden we langs de kunst naar de hoogoprijzende massa
van de berg Mulhacen, het dak van het Spaanse vasteland op bijna 3500
meter boven de zeespiegel, vormt de noordelijke grens van de bergketen
de Alpujarras, waar, naar wordt gezegd, de hoogstgelegen bewoonde dorpen
en berijdbare wegen van Europa liggen.
Voor de Moren, de eerste buitenlanders die hierheen trokken was dit
groene berggebied van Andalucia het paradijs: één grote tuin vol stromen
en beken. Tot een eeuw nadat de katholieke omstreeks 1500 de vlam van de
islam doofden, hadden de Moren (ondertussen wel onder bedreiging van
geweld tot het christendom bekeerd) in de Alpujarras bloeiende
gemeenschappen. Verborgen in de ontoegankelijke valleien kwamen de
Moriscos, zoals deze koppige Moren bekend stonden, in 1568 in opstand
tegen de Spaanse onverdraagzaamheid, discriminatie en bemoeizucht.
Helaas werd hun rebellie door de katholieke kerk in 1571 met moeite
neergeslagen en werden zo’n 80.000 Moriscos verspreid over heel Spanje.
Hun toevluchtsoord in de Alpujarras werd eerst grondig geplunderd,
voordat er zo’n 12.000 gezinnen uit de verarmde streken Galicië en
Extramadura zich mochten vestigen. Deze nieuwe bewoners waren echter
niet vertrouwd met de irrigatiesystemen en intensieve vormen van
landbouw van de Moren. Extensieve landbouw en veeteelt werden
geïntroduceerd, waardoor dit gebied weinig belang meer had en een
vergeten en arm hoekje van Spanje werd. Toch verloor de Alpujarras nooit
zijn aantrekkingskracht voor buitenlanders. Ze bleven er zelden lang,
maar kwamen wel altijd thuis met verbazingwekkende verhalen over het
verloren paradijs. Deze indringers werden door de plaatselijke bevolking
spottend los peludos, de harigen genoemd. (Ik niet natuurlijk…)

De Alpujarras kregen pas echt een plekje in de harten van buitenlanders
met de komst van de Oosterse religies en hun volgelingen. Vijf eeuwen
nadat in de Alpujarras de echo’s weerklonken van de islamitische
oproepen tot gebed, klinken nu de gongen van boeddhistische en
sjintoïstische rituelen. In 1982 werd het O-Sel-Ling (de plaats van het
heldere licht), een meditatiecentrum in de Poqueira vallei, ingewijd
door de Dalai Lama. Vijf jaar nadat de goddelijke hogepriester van het
Tibetaanse boeddhisme er een bezoek bracht, werd een mollige Spaanse
kleuter, genaamd Osel, erkend als de reïncarnatie van een Tibetaans
geestelijk leider en vanuit O-Sel-Ling naar India gebracht om daar in
een lama-klooster een speciale opvoeding te krijgen. Tis maar dat je het weet.

Tenslotte: voor hen die vrijdagavond er niet bij waren en ‘de briefing’
hebben gemist:

De route is – onvoorziene omstandigheden daargelaten – als volgt:

Woensdag, dag 0:
Aankomst op Malaga Airport, car pick up en rijden naar Malaga Centro
naar Hotel Centro, Mármoles 6. Er is een parkeergarage bij het hotel.
Zie voor de avond het programma in het begin van deze mail.

Dag 1:
7:00 uur: ontbijt in het hotel en vertrek naar Capliera omstreeks 8:00
uur. (Tijdens de rit halen we brood, rijst, chorizo en andere Spaanse
lekkernijen ter compensatie voor de hardkeks. De autorit duurt ongeveer
3 uur. Met het boodschappen doen verwacht ik dat we tussen 11 en 12 uur
in Capliera aankomen. We rijen eerst naar een pick-nick plaats om een
snelle hap te eten en ons te verkleden. Daarna zetten we de auto’s op de
parkeerplaats in Capliera. Het streven is om zo snel mogelijk met de
tocht te beginnen:
Capliera -> 1000 meter stijgen-> Refugio Poqueira
De tocht duurt vermoedelijk 6 tot 8 uur waardoor we uiterlijk om 8 uur
’s-avonds zullen aankomen. Het is dan nog licht. Het eten wordt om 8 uur
opgediend maar als we vertraging hebben kunnen we zelfs nog later
aankomen. Er zal dan nog steeds voor ons worden gekookt.
(De refugio is bemand en er zijn warme en koude douches.)

Dag 2:
Refugio Poqueira -> 500 meter stijgen -> Refugio La Caldera
(De refugio is onbemand, onverwarmd. Ik zal voor jullie koken. De vraag
is dan wat de ergste beproeving is: de stijging naar 3080 meter of het
maal dat je voorgeschoteld krijgt… Gisteren heb ik twee turbo cookers
gekocht, dus warm zal het in ieder geval zijn.)

Dag 3:
Refugio La Caldera -> 400 meter stijgen top Mulhacen -> 900 meter dalen -
> Refugio Poqueira

Dag 4:
Refugio Poqueira -> 1000 meter dalen -> Capliera -> biertje op terras ->
terugreis naar Malaga -> vliegreis naar Düsseldorf -> (Let op: dit is
een wijziging in het plan) Hotel in Düsseldorf.

Dag 5:
8:00 terugreis rechtstreeks naar Maximum.

Garderobetip:
Neem naast je rugzak met bergkleding ook een weekentas mee met kleding
voor de heenreis en de avond in Malaga en de terugreis en de maandag bij
Maximum. Deze weekendtas met kleding blijft in de auto tijdens de
bergwandeling.

Veel voorpret gewenst.

Ed

—–  —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —–

Om een indruk te krijgen van hoe het er daar uitziet, verwijs ik je naar mijn fotoalbum waar foto’s staan van de trip twee jaar geleden.

Op mijn twitter account zal ik waar ik bereik heb, het thuisfront op de hoogte houden.

Tot later.

Zie ook:

http://www.gr.nl/persbericht.php?ID=1018