Beste bezoeker, als je dit leest, heb je waarschijnlijk op je Twitter pagina gezien dat je in de Twitter-list ‘Zwoele Zeeuwse Babbelaars’ staat. Sorry, dit heb ik gedaan om jou als Zeeuw (waarschijnlijk klopt dit) te verleiden naar deze pagina. En zie, het werkt!

Ik kan me voorstellen dat je momenteel de WAT-MOT-JE-VAN-ME-REACTIE voelt opkomen, maar dit is niet nodig hoor. Ik denk dat ik namelijk iets leuks voor je heb. Iets leuks dat is ontstaan uit de liefde voor ‘mijn’ provincie Zeeland -> #lovezeeland

In het kort: #lovezeeland is een uit de hand gelopen interactief geintje waarbij met behulp van foto’s (van mobiele telefoons met GPS) de gehele provincie Zeeland in kaart wordt gebracht met als doel aan de buitenwereld te laten zien hoe mooi en bijzonder onze provincie is.

Shortcut: Ok, cut the crap, ik heb weinig tijd en klik hier en lees snel hoe ik de foto’s van #lovezeeland kan bekijken en hoe ik er zelf toe kan voegen.

Heb je wel een paar minuten…

Mijn naam is Corné Wielemaker en ik ben geboren (Vlissingen) en getogen (Koudekerke) in Zeeland. Ik werk als Creative Director Online Media bij Arbeidsmarktcommunicatie Adviesbureau Maximum in Capelle aan den IJssel. Mijn baan bij Maximum zorgt er voor dat ik veel door Nederland reis. Voornamelijk de Randstad, omdat ik binnen mijn bureau voornamelijk voor grote opdrachtgevers en organisaties werk. Omdat ik momenteel in Vlissingen woon, betekent dit dat ik veel kilometers afleg. Maar één ding is zeker: al moet ik veel kilometers maken, ik blijf wél in Zeeland wonen, want ik vind het hier geweldig! Na ieder bezoek in de Randstad geniet ik er van als ik via de A58 de zon tegemoet rijd richting Zeeland.

Steeds gekker.

Vanuit mijn werk breng ik veel tijd op internet door. Ik ben dan bezig met bijvoorbeeld: linkedIn, Hyves, Twitter etc. Zo ben ik een tijd geleden via mijn iPhone via een cool foto/video platform Mobypicture (een Nederlands platform om foto’s en video’s vanuit je mobiel te delen), foto’s door gaan sturen naar Twitter die ik voorzag van de hashtag #lovezeeland. Deze #hashtag heb ik destijds geïntroduceerd om aan iedereen te laten zien hoe mooi ik de provincie Zeeland vind. En eigenlijk werd het steeds gekker met de Zeeuwse spirit. Ik neem inmiddels geruime tijd Zeeuwse bolussen mee naar meetings en waarschuw de aanwezigen bij aanvang alvast dat ik minimaal 3 keer het woord Zeeland in mijn presentatie noem. Als klap op de vuurpijl ben ik mezelf ‘amateur ambassadeur’ van Zeeland gaan noemen. Ok, ik draaf door, anywayz, terug naar Mobypicture…

…waar was ik, o ja, dat ik foto’s op dat platform plaatste met de hashtag #lovezeeland. Ik heb direct een groep aangemaakt op Mobypicture en inmiddels bestaat deze groep al uit meer dan 250 foto’s van diverse plekken uit Zeeland en is de hashtag #lovezeeland redelijk gemeengoed op Twitter geworden. Mensen die twitteren, gebruiken deze tag om uit te drukken dat ze van Zeeland houden,Zeeland mooi vinden of bijvoorbeeld genieten Zeeuw voor een dag te zijn ;-)

Wil je zien wat het is?

Ok prima, ik zal je laten zien wat er gebeurt als een heleboel mensen een heleboel foto’s via Mobypicture online zetten en voorzien van de hashtag #lovezeeland.

Klik op de afbeelding hieronder en je krijgt de foto’s en de tweets die voorzien zijn van #lovezeeland te zien op de kaart (van Zeeland / Google maps). Dit stelt je in staat om deze kaart bijvoorbeeld te tonen op een website van bijvoorbeeld een minicamping of een kroeg of… (doe er mee wat je wilt)

Waarom?

Waarom ik dit doe? Om iedereen de gelegenheid te geven op een laagdrempelige manier te kijken hoe mooi en bijzonder de provincie Zeeland is. Dat is de enige reden. Ik doe het niet met een achterliggende gedachte en al helemaal niet om er geld mee te verdienen.

Doe je mee?

Het lijkt me geweldig als je mee wilt doen en je beelden van Zeeland live via je mobiel wilt doorsturen naar je Mobypicture account. Je kunt ze dan direct geautomatiseerd doorzetten naar bijvoorbeeld je Hyves, Facebook of andere sociale netwerken (ligt er aan hoe je het instelt). Het enige wat je nodig hebt is een goed gevoel over dit verhaal, over Zeeland en een mobiele telefoon met GPS en een camera.

Vragen?

Mocht je nog vragen hebben naar aanleiding van dit verhaal dan zie ik dat graag terug in een comment/reactie onderaan deze pagina. Of je stelt ze via twitter. Daar ben ik te vinden als @enroc.

Hoe werkt Mobypicture?

Het is eigenlijk onnodig om hier uit te leggen hoe Mobypicture werkt, want dat vind je uitgebreid op hun site. Maar goed, ik zal een tipje van de sluier oplichten. Als je – gratis – een account aanmaakt op Mobypicture kan je daarna zoveel netwerken koppelen als je wilt (onder andere Facebook, Hyves, Flikcr). Zodra je dan een foto doorstuurt naar Mobypicture wordt deze automatisch door Moby doorgeplaatst op jouw netwerken.

Dit kan je via de apps van Mobypicture doen. Momenteel hebben ze apps voor iPhone, Android, Blackberry en Nokia, maar je kunt ook foto’s doorsturen per mail naar username.pincode@mobypicture.com (zo doe ik het).

Vervolgens stelt Mobypicture je in staat om jouw foto’s ook weer op je site te plaatsen via bijvoorbeeld een widget, live report (live stream) of een Google map.

Wil je hulp bij het instellen van je account, dan kan je contact met mij opnemen via deze blogpost, maar ook via Twitter.

En last but not least… Als je gebruik maakt van Mobypicture in plaats van Twitpic of yfrog worden je bezoekers niet geplaagd met reclameboodschappen dat je zelfs met een BKR registratie kunt lenen en andere ongein. Mooi toch?

Shoot ‘n Share die provincie Zeeland! Veel plezier. #lovezeeland

Stikke geaf dat je tot hier hebt doorgelezen ;-)

Zie ook:
http://www.edwinmijnsbergen.nl/2010/07/de-liefde-voor-een-provincie-in-beelden.html

Hieronder vind je een selectie van een aantal foto’s uit mijn fotoalbum.

Qua werk stond de boog aardig gespannen en ik moest even resetten. Het maakte mij eigenlijk niet uit waar naartoe. We besloten te gaan zoeken naar een camping in Frankrijk waar de kinderen het ook naar hun zin zouden hebben. Met als voorwaarde dat we wel in een stacaravan, chalet of iets dergelijks zouden overnachten want het is per slot van rekening vakantie! Ik ben namelijk niet het type dat liggend in een tent zijn klamme spijkerbroek aantrekt…

Mijn vriendin Michelle was langs het reisbureau geweest en had een stapel reisgidsen meegenomen met daarin loads of campings. Onervaren als ik op dit gebied ben – ga namelijk nooit kamperen – bladerde ik de gidsen door op zoek naar iets wat me aansprak.

• Pagina 52: Aan de kust in Frankrijk | grote camping | voorzien van speeltuin | voorzien van zwembaden | leuk voor kinderen.
• Pagina 53: Ook aan de kust in Frankrijk | grote camping | voorzien van speeltuin | voorzien van zwembaden | leuk voor kinderen.
• Pagina 63: Ook aan de kust in Frankrijk | grote camping | voorzien van speeltuin | voorzien van zwembaden | leuk voor kinderen.
• Pagina 64: Ook aan de kust in Frankrijk | grote camping | voorzien van speeltuin | voorzien van zwembaden | leuk voor kinderen.
• Pagina 65..93: Ook aan de kust in Frankrijk | grote camping | voorzien van speeltuin | voorzien van zwembaden | leuk voor kinderen. 

 Langzaam kwam het besef: “Hoe kan ik hier nu in hemelsnaam uit kiezen????” Ik besloot de gidsen even te laten voor wat ze waren en op een later moment nog eens te bekijken.

Toen we op bezoek waren bij vrienden vertelde ik het bovenstaande verhaal. Zij zeiden: “Wij gaan dit jaar ook naar een camping, maar die is maar heel klein. Het is een soort van groene camping met een ongedwongen sfeer.” Toen we die middag naar huis gingen kregen wij het foldertje mee van ‘Chez Gendron‘.

 

Grotere kaart weergeven

Diezelfde avond ontdekten wij op de website dat ze daar ook twee chalets verhuren. 30 minuten later was het gepiept, Michelle had een chalet geboekt. Vervolgens de grote campinggidsen bij het oud papier geworpen en verdergegaan waar we gebleven waren.

Het chalet op camping Chez Gendron.

Bij aankomst bleek ons Chalet bovenaan de camping te staan waardoor we een betoverend uitzicht hadden over de wijngaard. Het chalet was nieuw, en nog belangrijker, schoon. Gedurende de vakantie hebben we de eigenaren van de camping, Alette en Sander en hun kinderen, beter leren kennen. Super relaxte lui die op een natuurlijke manier moeite doen om het je naar je zin te maken.

• In het zwembad een potje waterpolo met z’n allen.
• Een paar keer geprobeerd te kitesurfen.
• En Mees vond het te gek dat hij een ritje mocht maken op een paard (geen idee van wie hij dat heeft?!).

Uitzicht vanuit chalet.

En iedere morgen als we wakker werden en de gordijnen openden dan keken we – langs ons vers gebrachte stokbrood, croissants en rozijnenbroodjes – over de wijnvelden. Zoals de Fransen dat zo mooi zeggen: “Makes you smile ;-)”

En last-but-not-least, de kleine camping heeft een grote WiFi zender, waardoor je overal heerlijk in contact kan blijven met de ‘andere’ wereld! (Goede plek voor tweeps.)

Ik begon me steeds meer te realiseren hoe het toeval ons op deze bijzondere plek had gebracht.

Het strand bij Mescher (vlakbij Royan)

Druivenplant

Rondom de camping is er voldoende te doen en evenzoveel te zien. (Tip: check Talmont, Blaye, Royan, Zoo la Palmyra.) Prachtige omgeving. Dus mocht je ooit van plan zijn om te gaan kamperen of semi-kamperen zoals wij, dan raad ik je aan om hier eens een kijkje te nemen.

Het blijkt overigens ook een handige plek te zijn om te overnachten tijdens een reis richting Spanje. Ligt vlak bij de Péage.

Veel plezier.

Vrienden van mij weten dat ik bijna altijd een camera op zak draag. Mocht ik ergens iets zien wat ik wil vastleggen, dan kan dat. Eén van mijn passies is het fotograferen van structuren / close-ups. In mijn fotoalbum heb ik daar dan ook al een paar honderd beeldjes van verzameld. In de hal bij mij thuis hangt bijvoorbeeld een lijst (30x200cm) die ik zelf heb gemaakt en voorzien van kleine beeldjes van deze structuren, gesorteerd op kleur.

Structurenlijst

Vanuit deze interesse viel mijn oog op een artikel in een blad over de schilder Johnny Beerens. Een mede-Zeeuw die wat mij betreft kan toveren. Ik weet dat er over smaak niet valt te twisten, maar iedereen zal het met mij eens zijn dat het op zijn minst knap is wat hij doet. Mij spreekt vooral het zee element in zijn werk aan. Bekijk vooral even zijn website!

Ik ben er reuze trots op dat Johnny na wat telefoontjes en e-mails heeft besloten te willen exposeren in Galerie van Cappellen. Mocht je in de buurt zijn dan moet je zeker komen kijken, dan zorgen wij ervoor dat je kunt zitten als je zijn werk aanschouwt.

Wil je een indruk krijgen van wat er nog meer te zien is, bekijk dan hieronder even het impressie filmpje van Expositie 4: Sporen.

Ik vind het leuk om te vertellen dat we laatst bij Maximum ook zo een inkijk hebben geproduceerd voor het mobiele informatie centrum (kortweg MIC) van de landmacht. Wat mij betreft een geslaagde excersitie.

Inkijk in de Jumbo vrachtwagen.

Inkijk in het mobiele informatie centrum (MIC) van de landmacht.

 Wat we daar voor nodig hadden (Foto’s van de making of)?

• De afmetingen van de vrachtwagen die bestickerd moet worden.
• Een schets.
• Een fotograaf.
• Een viertonner.
• Een handvol militairen.
• En een goede plek.

—– —–  —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —–

Woensdagavond zijn we in Malaga, het hart van Andalucia. Het is een van
de mooiste plaatsen van de wereld, een smeltkroes van culturen. Eeuwen
lang is Andalucia overheerst door de Moren, met een liberale vorm van de
Islam waarbij de ‘prinses’ toen zelfs openlijk bi-sexueel was. Op haar
jurken liet ze borduren: ‘ik laat mij door iedereen kussen’.
Na aankomst gaan we tapas eten in een van de mooiste tapas bars van
Malaga: El Pimpi. Zie:
<http://clickmagazine.es/images/2007/oct/P098_hidden01-00.jpg>
Om wat de muziek betreft alvast in de stemming te komen, luister naar
bijgaande stukken uit de film Vengo van Tony Katlif, een stuk wat voor
mij precies de sfeer weergeeft van Malaga en de hartstocht die je in de
stad voelt alswel in de prachtige bergdorpjes waar we de volgende dag
naartoe zullen gaan.
Tony Katlif: “They are all in their element, all immersed in a culture
where those with little possess inner iches, and the music they play is
guided by pure instinct. They are themselves, living life to the full.
Andalousia is primarily about that: a call, a hymn to life, to love, to
mourning.
Na de tapas gaan we – voor wie nog niet naar bed willen – een aantal
goede bars en clubs bezoeken. Ondermeer in Karma en 30 y Tantos is het
heel goed vertoeven – hopelijk ook op een woensdagavond…

De volgende dag rijden we langs de kunst naar de hoogoprijzende massa
van de berg Mulhacen, het dak van het Spaanse vasteland op bijna 3500
meter boven de zeespiegel, vormt de noordelijke grens van de bergketen
de Alpujarras, waar, naar wordt gezegd, de hoogstgelegen bewoonde dorpen
en berijdbare wegen van Europa liggen.
Voor de Moren, de eerste buitenlanders die hierheen trokken was dit
groene berggebied van Andalucia het paradijs: één grote tuin vol stromen
en beken. Tot een eeuw nadat de katholieke omstreeks 1500 de vlam van de
islam doofden, hadden de Moren (ondertussen wel onder bedreiging van
geweld tot het christendom bekeerd) in de Alpujarras bloeiende
gemeenschappen. Verborgen in de ontoegankelijke valleien kwamen de
Moriscos, zoals deze koppige Moren bekend stonden, in 1568 in opstand
tegen de Spaanse onverdraagzaamheid, discriminatie en bemoeizucht.
Helaas werd hun rebellie door de katholieke kerk in 1571 met moeite
neergeslagen en werden zo’n 80.000 Moriscos verspreid over heel Spanje.
Hun toevluchtsoord in de Alpujarras werd eerst grondig geplunderd,
voordat er zo’n 12.000 gezinnen uit de verarmde streken Galicië en
Extramadura zich mochten vestigen. Deze nieuwe bewoners waren echter
niet vertrouwd met de irrigatiesystemen en intensieve vormen van
landbouw van de Moren. Extensieve landbouw en veeteelt werden
geïntroduceerd, waardoor dit gebied weinig belang meer had en een
vergeten en arm hoekje van Spanje werd. Toch verloor de Alpujarras nooit
zijn aantrekkingskracht voor buitenlanders. Ze bleven er zelden lang,
maar kwamen wel altijd thuis met verbazingwekkende verhalen over het
verloren paradijs. Deze indringers werden door de plaatselijke bevolking
spottend los peludos, de harigen genoemd. (Ik niet natuurlijk…)

De Alpujarras kregen pas echt een plekje in de harten van buitenlanders
met de komst van de Oosterse religies en hun volgelingen. Vijf eeuwen
nadat in de Alpujarras de echo’s weerklonken van de islamitische
oproepen tot gebed, klinken nu de gongen van boeddhistische en
sjintoïstische rituelen. In 1982 werd het O-Sel-Ling (de plaats van het
heldere licht), een meditatiecentrum in de Poqueira vallei, ingewijd
door de Dalai Lama. Vijf jaar nadat de goddelijke hogepriester van het
Tibetaanse boeddhisme er een bezoek bracht, werd een mollige Spaanse
kleuter, genaamd Osel, erkend als de reïncarnatie van een Tibetaans
geestelijk leider en vanuit O-Sel-Ling naar India gebracht om daar in
een lama-klooster een speciale opvoeding te krijgen. Tis maar dat je het weet.

Tenslotte: voor hen die vrijdagavond er niet bij waren en ‘de briefing’
hebben gemist:

De route is – onvoorziene omstandigheden daargelaten – als volgt:

Woensdag, dag 0:
Aankomst op Malaga Airport, car pick up en rijden naar Malaga Centro
naar Hotel Centro, Mármoles 6. Er is een parkeergarage bij het hotel.
Zie voor de avond het programma in het begin van deze mail.

Dag 1:
7:00 uur: ontbijt in het hotel en vertrek naar Capliera omstreeks 8:00
uur. (Tijdens de rit halen we brood, rijst, chorizo en andere Spaanse
lekkernijen ter compensatie voor de hardkeks. De autorit duurt ongeveer
3 uur. Met het boodschappen doen verwacht ik dat we tussen 11 en 12 uur
in Capliera aankomen. We rijen eerst naar een pick-nick plaats om een
snelle hap te eten en ons te verkleden. Daarna zetten we de auto’s op de
parkeerplaats in Capliera. Het streven is om zo snel mogelijk met de
tocht te beginnen:
Capliera -> 1000 meter stijgen-> Refugio Poqueira
De tocht duurt vermoedelijk 6 tot 8 uur waardoor we uiterlijk om 8 uur
‘s-avonds zullen aankomen. Het is dan nog licht. Het eten wordt om 8 uur
opgediend maar als we vertraging hebben kunnen we zelfs nog later
aankomen. Er zal dan nog steeds voor ons worden gekookt.
(De refugio is bemand en er zijn warme en koude douches.)

Dag 2:
Refugio Poqueira -> 500 meter stijgen -> Refugio La Caldera
(De refugio is onbemand, onverwarmd. Ik zal voor jullie koken. De vraag
is dan wat de ergste beproeving is: de stijging naar 3080 meter of het
maal dat je voorgeschoteld krijgt… Gisteren heb ik twee turbo cookers
gekocht, dus warm zal het in ieder geval zijn.)

Dag 3:
Refugio La Caldera -> 400 meter stijgen top Mulhacen -> 900 meter dalen -
> Refugio Poqueira

Dag 4:
Refugio Poqueira -> 1000 meter dalen -> Capliera -> biertje op terras ->
terugreis naar Malaga -> vliegreis naar Düsseldorf -> (Let op: dit is
een wijziging in het plan) Hotel in Düsseldorf.

Dag 5:
8:00 terugreis rechtstreeks naar Maximum.

Garderobetip:
Neem naast je rugzak met bergkleding ook een weekentas mee met kleding
voor de heenreis en de avond in Malaga en de terugreis en de maandag bij
Maximum. Deze weekendtas met kleding blijft in de auto tijdens de
bergwandeling.

Veel voorpret gewenst.

Ed

—–  —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —– —–

Om een indruk te krijgen van hoe het er daar uitziet, verwijs ik je naar mijn fotoalbum waar foto’s staan van de trip twee jaar geleden.

Op mijn twitter account zal ik waar ik bereik heb, het thuisfront op de hoogte houden.

Tot later.

Zie ook:

http://www.gr.nl/persbericht.php?ID=1018

(ik maak binnenkort even betere foto’s, dit is toevallig één foto van de galerie tijdens de opening van het nieuwe pand.)

Deze galerie bevind zich in ons prachtige pand aan de IJssel. Mocht je zelf willen exposeren (met welke kunstvorm dan ook) of ken je iemand die nog op zoek is naar expositieruimte?

Er zijn verschillende mogelijkheden:

• een plekje in de tuin

• een paar vierkante meter wand

• een volledige wand

Nieuwsgierig geworden? Neem dan direct contact op met mij of nog beter met Inez van Dijke (010 284 20 26) of kijk eerst op www.galerievancappellen.nl.

Galerie van Cappellen
Dorpsstraat 164
2903 LB Capelle aan den IJssel

Ik ben benieuwd welke kunst binnenkort mijn werkomgeving gaat verfraaien!

Op de straathoek tussen de dampende karretjes met niet definieerbare eetwaren heb ik Eve tot ziens gekust en bedankt voor de fantastische week.

Vervolgens heb ik de taxi genomen naar de Jin Mao Tower om vanaf daar verder te werken. Voor de rest van mijn werkdag heb ik daar geen bijzonderheden ondervonden. Emile bleek nog niet gegeten te hebben en wilde een broodje kopen onderin het gebouw bij een broodjescorner (af en toe moet je ook even terug schakelen naar de westerse keuken). Daarna heb ik voor Emile en mij een kaartje gekocht om met de toeristenlift naar de bovenste verdieping (88e) van de Jin Mao Tower te gaan. Met een duizelingwekkende snelheid brengt deze lift je binnen één minuut naar een hoogte van 366 meter! Niet normaal. Als je uit de lift stapt voel de luchtstroom van de snel verplaatste lift nog hevig tekeer gaan.

Vanaf hier heb je een adembenemend uitzicht over Shanghai. Althans voor zover het oog die dag reikt, want het is bijna nooit helder! Emile weet te vertellen dat de relatief lage hoogbouw (voor onze begrippen hoog) zich uitstrekt tot zover het oog reikt! De onroerend goed markt groeit in Shanghai 40 tot 50% per jaar! Overal om ons heen zie je dat laagbouw wordt gesloopt, reeds een bouwput is gecreëerd of dat ze een reus aan het aftimmeren zijn zoals de buurjongen van de Jin Mao Tower, het Shanghai World Financial Center  (check ook de officiele website van het gebouw).

Ongelofelijk als je ziet dat mensen dit kunnen maken. Kijk ook vooral even hier in mijn fotoalbum en stel je voor wat een uitzicht de kraanmachinist moet hebben.

Door een glazen bodem waar hij zijn voeten op kan zetten, kijkt hij vanaf die hoogte naar schatting 480 meter recht naar beneden. Stel je voor dat je dan je boterhammen vergeet!

De smog waar Shanghai voortdurend last van heeft is voornamelijk te wijten aan de vele bouwprojecten die de stad telt. Natuurlijk helpt het verkeer er niet aan mee, maar het aandeel van het verkeer is slechts nihil. Momenteel bezitten particulieren in totaal maar 400.000 auto’s in Shanghai. Dus dat valt nog heel veel mee. Maar de verwachting is wel dat dit aantal de komende jaren explosief gaat stijgen.

De rest van de middag heb ik natuurlijk doorgebracht tussen mijn collega’s. Die overigens nog steeds druk aan het bellen waren om alles zo perfect mogelijk te regelen voor mijn galgenmaal met hun. Tegen het einde van de middag hebben we allemaal onze spullen gepakt en zijn we met zijn allen tegelijk naar beneden gelopen om een taxi richting het restaurant te pakken. Helaas hadden wij pas 15 minuten na de andere helft van de groep een taxi.

Toen we aankwamen bij het restaurant waren mijn collega’s al lekker begonnen aan de verschillende gerechten. Wat mij betreft ook iets wat je niet snel meemaakt. Toen we eenmaal allemaal aan tafel zaten, werd de sfeer steeds beter en werd met de grootste nauwkeurigheid een ontelbaar aantal gerechten besteld. Tot mijn grote verbazing kwam ineens een man met een grote plastic curver onze kamer (iedere groep heeft zijn eigen kamer) binnen lopen met daarin een gigantisch grote levende krab en naar lucht happende catfish. Dit om even bij ons te checken of wij het eens waren met de keuze van de kok om deze twee dieren te verwerken in een heerlijk locale specialiteit.

Mijn collega Jennifer pakte de krab nog even op voor een groepsfoto! Nog geen 15 minuten later kwamen ze in een heel andere vorm op onze draaischijf te staan! Ik moet zeggen dat alle gerechten fantastisch smaakten.

Daarna zijn we allemaal naar het poolcentrum naast het restaurant gelopen. Helaas is het daar niet mogelijk om een tafel te reserveren, dus daar moesten we best lang wachten totdat we aan de beurt waren. We moesten daar zelfs zo lang wachten dat sommige collega’s besloten naar huis te gaan nog voordat ze een bal hadden aangeraakt. En toen kwamen we bij weer een heel enerverend onderdeel van de avond. De prijsuitreiking. Nog voordat iemand een bal had aangeraakt werd ik door mijn collega’s uitgeroepen tot de Prince of pool!

Dat voelde best een beetje onnatuurlijk omdat we ten eerste nog niet gespeeld hadden en ten tweede ik van mijzelf wist dat ik geen ‘Prince of pool’ zou worden. Anyway, ik heb beleefd de prijs in ontvangst genomen en deze later op de avond afgestaan aan collega Benny die ons alle hoeken van de tafel heeft laten zien.

Daarna heb ik samen met Emile en Yvon nog wat gedronken om vervolgens mijn tas in te pakken voor mijn terugreis naar Nederland.

Net op tijd ben ik uit Shanghai vertrokken. Ik hoorde zaterdag dat een heleboel vluchten en treinen uit waren gevallen door de slechte weersomstandigheden daar. Duizenden Chinezen zitten vast terwijl ze naar hun hometown willen reizen om samen met familie het Chinees nieuwjaar te gaan vieren.