Af en toe kom ik wel eens van die dingen op internet tegen die me intrigeren. Zo ook de blog Faces in Places. Zelf heb ik een soort van fascinatie, misschien wel tik voor beeld(en). Vooral het zien van dingen die er niet zijn (in vormen), maar ook close-ups en structuren / materialen intrigeren me al een aantal jaren. Ik heb ze zelfs een tijd actief verzameld. Misschien ga ik er ooit nog eens wat meer mee doen.
Vrienden en familie kijken niet eens meer gek op als ik op vakantie even de tijd neem om een roestig BBQ rooster achterin een vieze steeg fotografeer.

Daarom vind ik dit blog ook zo fascinerend. Faces in places. Sommige foto’s zijn te makkelijk, de meeste goed en enkelen steengoed. Ik vind het al helemaal bijzonder dat de eerste posts uit 2007 dateren en ze zelfs een boek hebben uitgebracht.

 

Posted from Vlissingen, Zeeland, The Netherlands.

Hou dit niet voor jezelf!

• Tweet

Vorige week was ik op bezoek bij Paskal van Blof (Zeeuwse vriendenkring). Ondanks dat ik daar wel eens over de vloer kom, moet ik eerlijk toegeven dan ik Nederlands bekendste band niet zo vaak draai omdat ik persoonlijk niet zo gek ben op hun muziek genre. Als we elkaar zien vind zowel Paskal als ik het onuitgesproken prettig – dat is mijn gevoel tenminste – als we het niet teveel over ‘het werk’ hebben, maar af en toe gebeurd dat natuurlijk wel. Laten we zeggen dat onze werelden nogal uit elkaar liggen. Hij speelt in een band en ik ontwikkel bij Maximum creatieve online oplossingen ten behoeve van recruitment en employer branding. Maar één van de onderwerpen die ons allebei intrigeert is de drang tot innovatie en het gebruik van en het experimenteren met nieuwe technieken.

Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat de Blof site al geruime tijd in zijn nieuwe vorm online staat. En hoe? Op de site is een video registratie te zien van hun nieuwe track ‘Hou vol hou vast’ van het nieuwste album ‘Alles blijft anders’ die tijdens dit huiskamerachtige concert gefilmd is met een 360 graden camera (Paskal had het over zelfde cams als Google gebruikt bij de opnames van Google Streetview, klik hier voor een opname van één van de twee panden van Maximum met mijn collega’s er op : toeval!). Hierdoor kun je dus tijdens de opname op de Blof site om je heen kijken wat er allemaal in de kamer gebeurd.

Klik hier om het zelf te ‘ervaren’.

Moet nog wel even aan Paskal vragen of die twee bierflesjes die op dat kastje staan en nèt iets te goed en subtiel worden aangelicht een verkapte vorm van sponsoring zijn. ;-)

Komt tijd, komt…

Hou dit niet voor jezelf!

• Tweet

Mijn eerste werkdag na onze skivakantie zit er alweer op. Maar tussen alle werk drukte door vind ik het toch leuk om nog even terug te blikken op onze tijd in Jochberg (Tirol).

Het was om meerdere redenen een te gekke vakantie. Ten eerste omdat de sneeuw op zich goed genoeg was om op te skiën. Ok, op de tweede dag, had mijn bovenste lip en rib door de slechte conditie van een bepaalde piste even een close encounter met de elleboog en/of schouder van Jos. Door deze af en toe slechte pistes was wat extra sneeuw welkom geweest maar… als je geen sneeuw hebt en kou, wat heb je dan wel?

ZON!

En juist die zon was echt heerlijk.

Bij ons te gekke ultra Oostenrijks Chalet (filmpje) beneden in het dal van Jochberg tikte het kwik de meeste dagen ‘s middags de 25 graden aan. Sowieso heerlijke temperaturen om te ontspannen met een biertje en voor kleine kinderen veel plezieriger om te skiën dan met kou. Zelf Mees (3) had er lol in gekregen om met zijn mini rode skischoentjes en ditto skietjes wat bochten op de piste te maken.

Jara (filmpje hieronder), die ging na wat skilessen ongeremd (letterlijk) de pistes af en ook dat vond ik een feest om mee te maken. Want het mooie aan wintersport vind ik dat je een gehele dag als volwassene mag buitenspelen ;-)

Daarnaast zorgt de mentaliteit van de Oostenrijkers er bij ons in ieder geval voor dat je je echt welkom en te gast voelt. Overal waren ze vriendelijk en namen ze de tijd voor je. Ik stel voor dat alle Fransen die in de ski industrie werken, de eerste week van het nieuwe seizoen op stage gaan in Oostenrijk om te zien hoe het ook kan.

Een gehele stoeltjeslift werd met een glimlach stilgezet omdat een vader niet doorhad dat zijn zoontje nog achter het liftpoortje was blijven plakken. De bediende van de lift kwam het gillende mannetje met een grote glimlach ophalen en plaatste het in de lift naast zijn vader. Toen de lift bediende naar binnen liep, verwachte ik dat de lift weer ging draaien, maar om het verhaal af te maken… …ging de liftheld een doosje met snoepjes halen om het huilende jongetje te bedaren en hem vervolgens een zoete reis naar de top van de berg te bezorgen. Mijn mond viel open van verbazing. Wedden dat die vader en dat jongetje volgend jaar weer daar naar toe willen!

Het enige dat ik zelf moest doen, was mijn voeten op tafel leggen.

Wat voor de rest de vakantie helemaal af maakte was ons gecaterde chalet (Chatel). Het enige dat ik daar eigenlijk zelf moest doen was mijn voeten op tafel leggen. Bij aankomst bij het Chalet maakten we kennis met onze cateraars, Kees en Marriette een stel vrolijke gasten uit de buurt van Scheveningen die onze maaltijden ging verzorgen.

Omdat ik dit nog nooit had gedaan, had ik op voorhand verwacht dat die mensen iedere dag naar ons chalet toe zouden komen om alles te ‘doen’, maar bij aankomst bleken ze in ons chalet te wonen zodat ze ons van alle gemakken konden voorzien.

Voor de kinderen hadden ze vanaf de eerste dag een oud wit tafellaken over een kleine tafel gespannen die de dagen er na door de vele viltstiften en kinderinspiratie een vrolijke kleurenbom begon te worden. Je merkte dat ze het gewoon tof vonden om onze kinderen te vermaken en als de kinderen het naar hun zin hebben dan…

Maar dat was nog niet alles. Ze zorgden iedere dag voor een vers ontbijt, iedere namiddag voor koffie, thee, rumchoco’s, jagermeisters en pilzen. En vervolgens voor een maaltijd voor de kinderen gevolgd door ons voorgerecht. Waarna wij, nadat we de kinderen op bed gelegd hadden, vervolgden met het hoofdgerecht en het nagerecht. Echt helemaal te gek, wat konden die gasten koken!

Toen ik vroeg of ze dit volgend jaar ook gingen doen, gaven Kees en Marriette aan dit nog niet te weten. Als ik bij de organisatie Chatel zou werken, zou ik maar eens achter mij oren krabben om te kijken hoe je deze vakantie-boosters nog een paar gasten zo een ervaring als de onze kunt bezorgen.

Hieronder vind je nog enkele foto’s die ik met mijn mobiel heb geschoten, hier vind je de overige foto’s:

Hou dit niet voor jezelf!

• Tweet