blog.cornewielemaker.com powered by .

Over de #TDFT van deze week kan ik kort zijn. En dat ben ik dan ook. We hebben weer vele platen de revue laten passeren maar het is met de winnaar net als met Miele: Es gibt keine bessere. En bovendien, is er iets beters te verzinnen dan je weekend beginnen met een geweldige track? (retorische vraag, antwoord niet nodig). Succes de laatste uurtjes!!

De TDFT van deze week is aldus: Nothing better van Erick Morillo en Eddie Thoneick.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Draai ‘m op vol vermogen het weekend in (morgen mooi weer!!!)

Hieronder nog enkele suggests van #TDFT luisteraars!

Onderstaande is van @roosvanvugt (Jammer dat het geen strandweer is momenteel, voor de rest echt een topclassic!)

Onderstaande is van @copykiller, lekker nummer maar vooral een hilarische muziekvideo. Wat nou, met stock materiaal kan je niet bijzonders maken…

Onderstaande is van @jeroenkneppers, helaas ‘hors catégorie’ maar te leuk om onvermeld te laten. Ik wens ieders maag een goed feest van het weekend :-)

Wat is de #TDFT, ik zou daar als Swarovski verzamelaar graag meer over weten.

Zie hier het #TDFT gevoel van @WesleyHendriks en zijn tempo-team collega’s!

Ik maak me doorgaans niet zo druk over cijfers als hoeveel vrienden heb ik in mijn sociale netwerken, hoeveel verlies ik er als ik zoiets tweet, hoeveel tweets heb ik verstuurd, van hoeveel linkedIn groepen ben ik lid. Maar goed, toch zag ik een opmerkelijke tweet vandaag. Ik ben vandaag namelijk 3 jaar aanwezig op Twitter.

“Hola!”; dacht ik, dat is lang.

Ik heb er veel inspiratie / informatie opgedaan, grappen gemaakt, gelachen, interesses gedeeld, mensen ontmoet en ja ik heb er ook een boel tijd verkwanseld. Volgens www.tweetwasters.com :  1,036,410 Seconds or 17,274 Minutes or 287.89 Hours or 12 Days with 34,547 Tweets on Twitter!

Als je dat terugrekent per jaar, kom je op vier volle dagen per jaar. Dat valt mee toch? Liever dit, dan 4 volle dagen per jaar kwijt te zijn aan het kijken van ‘As the world turns.’ ;-)

@enroc

Kijk op deze blog heb je me niet vaak kunnen betrappen op een primeur tenzij het over mijn eigen werk gaat, want daarvan ben ik uiteraard als eerste op de hoogte. Maar ondanks dat Edwin Meijnsbergen al rap een fijne impressie heeft getypt, vind ik het leuk om dit nog wat aan te vullen.

Over het gevoel van de #beachtweetupZLD ben ik het eens met Edwin. Ik ben ook niet zo goed – deels door tijdgebrek – in de grote tweetups, alhoewel ik het vaak wel leuk vind. Maar deze #beachtweetupZLD was natuurlijk verrassend dicht in de buurt (voor ons).

Ik vind het grappig om te ontdekken dat je iedereen die je denkt ‘te kennen’ helemaal niet kent. Of in ieder geval niet goed genoeg. En om dat probleem aan te vechten is zo een tweetup met een top verzorgde BBQ van @duinlustDishoek in combinatie met een paar koude pilsen na een zinderende strandmiddag zeer [X] GESCHIKT.

‘s Avond vroeg mijn vriendin: “Was het leuk?” Waarop ik haar hetzelfde vroeg. Zij vertelde wel dat ze het heel gezellig had gehad, maar omdat zij niet op Twitter zit, vroeg ze zich af of de #beachtweetupZLD was wat iedereen er van verwachte. Ik heb geantwoord met een ‘volgens mij  wel’. De reacties waren in ieder geval lovend genoeg voor een herhaling.

Hieronder heb ik nog twee nutteloze en nodeloze video sfeer impressies geplaatst en daaronder wat moby’s van de tweetup. Ik zeg tot een volgende keer! O ja, organisatoren bedankt!

Speciale kudo’s voor @jandor en @hoks die de moeite hadden genomen om vanuit Zeist een bezoek te brengen aan onze zonnige #beachtweetupZLD.

Link naar onderstaande Mobypicture map.

Als je Twittert en aardig wat mensen volgt dan kan je soms een soort van pannenkoeken trend signaleren. Hiermee bedoel ik de ontdekking van het feit dat meer dan 4 of 5 mensen die avond pannenkoeken gaan eten.

Doordat je het met elkaar over dit soort interessante ontdekkingen van wereldniveau hebt, kwam ik op het idee van #maximumtwancake.

Maar wat doe je dan? Welke mensen nodig je uit? Waar?

Ik en mijn collega Patrick hebben via twitter mensen uitgenodigd waarvan wij graag wilden dat ze er bij waren.

Alle deelnemers (list van aanwezigen) zijn via een ‘direct message’ gevraagd pannenkoeken te komen eten bij Maximum. Het is bij Maximum georganiseerd omdat we daar een mooie locatie hebben en genoeg ruimte, maar voor de rest wilde ik beslist niet dat dit platte koeken evenement een zakelijke agenda had.

Een aantal mensen moest hier wel aan wennen. Vragen als… Ter ere van wat is dit, nieuwe site van Maximum? Ga je presenteren wat Maximum allemaal doet? …passeerden mijn Tweetdeck (twitterprogramma). Maar het was juist opgezet om eens niet te presenteren, om eens geen agenda te hebben. Ook wel eens lekker en gezellig!

Nou en dat is gelukt. Via deze blogpost wil ik iedereen bedanken voor hun komst. En ik hoop dat iedereen het naar zijn zin gehad heeft. Het was een prachtig gevarieerd gezelschap dat speciaal uit Zeeland (hoe kan het ook anders), Amsterdam, Almere, Zoetermeer en andere plaatsen is afgereisd om samen pannenkoeken te eten. En dat vind ik best bijzonder. Af en toe kan het leven zo heerlijk simpel zijn.

Wat mij betreft kunnen we dit nog wel eens op de agenda zetten. Bijvoorbeeld als het buiten heerlijk warm is en we daardoor met zijn allen in de tuin bij Maximum een feestje kunnen bouwen. Ik zal het vroeg aankondigen zodat er nog beter rekening gehouden kan worden met agenda’s.

Bedankt allemaal voor jullie komst, jullie mooie verhalen (helaas niet iedereen kunnen spreken) en bijzondere dank voor de collega’s die hebben geholpen om dit mogelijk te maken (@patrickboonstra, @inezvandijke en @martymarn).

Hieronder enkele impressies  van #maximumtwancake:

Het officiele #maximumtwancake beeldmerk door @danischouten

Een heus twitter-art-piece van zus @tante10!

@kruithoph die de piano kaapt en wat mee funkt op de muziek, gefilmd door @arnehulstein en gelardeerd door wat Rotterdamse klanken van @jillesDOTCOM

@hoof die laat weten wat hij van het eten vind

@benholvast die indirect laat weten wat hij van de muziek vindt

@Jon_2008 die alvast kijkt hoe hij volgende keer met de boot kan aanleggen bij de tuin

Enkele foto’s van @MartyMarn

Beste allemaal, deze blogpost schrijf ik omdat ik toch even stil wil staan bij het 10-jarig bestaan van Maximum. Officieel was gisteren deze heuglijke dag, maar toen was ik druk bezig met één van de fantastische projecten die ons momenteel afhouden van even lekker feestvieren en terugkijken.

Waarschijnlijk hoef ik niemand uit te leggen dat het bij Maximum – net als in arbeidsmarktcommunicatie – draait om het talent, de inzet en de betrokkenheid van mensen.

Ik wil dan ook graag even stilstaan bij de mensen die Maximum maken tot wat het was, is en wordt. Een bureau waar ik apetrots op ben.

Namens Maximum bedank ik voor de afgelopen 10 jaar:

• onze opdrachtgevers voor het in ons gestelde vertrouwen en de bijzonder prettige samenwerking aan de vele projecten
• onze enthousiaste medewerkers die dagelijks bezig zijn zichzelf te overtreffen, zowel in Capelle als in Shanghai
• de families en vrienden van onze medewerkers voor hun steun
• onze ex-collega’s voor hun bijdrage in de afgelopen jaren
• al onze relaties zoals freelancers, vrienden van Publicis en andere collega’s in het vak, technische partijen, media partijen, etc.

Persoonlijk bedank ik in het bijzonder:

• mijn partners Andries, Ed en Mark
• mijn collega’s die ik de laatste tijd te weinig heb gesproken ;-)
• de klanten die ik bijna allemaal onder de noemer collega’s / vrienden kan scharen.
• mijn relaties in de breedste zin van het woord (freelancers, contacten, online contacten, mijn tweeps)

Nog meer in het bijzonder bedank ik mijn vriendin Michelle en mijn kinderen Jara en Mees, mijn ouders en zus en haar vriend voor het geduld en de steun. Door mijn drukke schema moet ik vaak een beroep op hun doen.

Tot slot bedank ik ook mijn schare trouwe vrienden die altijd weer op het juiste moment zorgen voor een ongekende bron aan inpiratie!

Op naar de volgende 10 jaar MAXIMUM!

Ongeveer een week geleden zijn we teruggekomen uit Frankrijk waar we een supervakantie hebben beleefd. Ik vond het zelfs zo geweldig dat ik besloten heb er een blogpost aan te wijden. Waar we vorig jaar met volle teugen genoten hadden van het warme Bonaire waren we dit jaar van plan het iets dichter bij huis te zoeken. 

Qua werk stond de boog aardig gespannen en ik moest even resetten. Het maakte mij eigenlijk niet uit waar naartoe. We besloten te gaan zoeken naar een camping in Frankrijk waar de kinderen het ook naar hun zin zouden hebben. Met als voorwaarde dat we wel in een stacaravan, chalet of iets dergelijks zouden overnachten want het is per slot van rekening vakantie! Ik ben namelijk niet het type dat liggend in een tent zijn klamme spijkerbroek aantrekt…

Mijn vriendin Michelle was langs het reisbureau geweest en had een stapel reisgidsen meegenomen met daarin loads of campings. Onervaren als ik op dit gebied ben – ga namelijk nooit kamperen – bladerde ik de gidsen door op zoek naar iets wat me aansprak.

• Pagina 52: Aan de kust in Frankrijk | grote camping | voorzien van speeltuin | voorzien van zwembaden | leuk voor kinderen.
• Pagina 53: Ook aan de kust in Frankrijk | grote camping | voorzien van speeltuin | voorzien van zwembaden | leuk voor kinderen.
• Pagina 63: Ook aan de kust in Frankrijk | grote camping | voorzien van speeltuin | voorzien van zwembaden | leuk voor kinderen.
• Pagina 64: Ook aan de kust in Frankrijk | grote camping | voorzien van speeltuin | voorzien van zwembaden | leuk voor kinderen.
• Pagina 65..93: Ook aan de kust in Frankrijk | grote camping | voorzien van speeltuin | voorzien van zwembaden | leuk voor kinderen. 

 Langzaam kwam het besef: “Hoe kan ik hier nu in hemelsnaam uit kiezen????” Ik besloot de gidsen even te laten voor wat ze waren en op een later moment nog eens te bekijken.

Toen we op bezoek waren bij vrienden vertelde ik het bovenstaande verhaal. Zij zeiden: “Wij gaan dit jaar ook naar een camping, maar die is maar heel klein. Het is een soort van groene camping met een ongedwongen sfeer.” Toen we die middag naar huis gingen kregen wij het foldertje mee van ‘Chez Gendron‘.

 

Grotere kaart weergeven

Diezelfde avond ontdekten wij op de website dat ze daar ook twee chalets verhuren. 30 minuten later was het gepiept, Michelle had een chalet geboekt. Vervolgens de grote campinggidsen bij het oud papier geworpen en verdergegaan waar we gebleven waren.

Het chalet op camping Chez Gendron.

Bij aankomst bleek ons Chalet bovenaan de camping te staan waardoor we een betoverend uitzicht hadden over de wijngaard. Het chalet was nieuw, en nog belangrijker, schoon. Gedurende de vakantie hebben we de eigenaren van de camping, Alette en Sander en hun kinderen, beter leren kennen. Super relaxte lui die op een natuurlijke manier moeite doen om het je naar je zin te maken.

• In het zwembad een potje waterpolo met z’n allen.
• Een paar keer geprobeerd te kitesurfen.
• En Mees vond het te gek dat hij een ritje mocht maken op een paard (geen idee van wie hij dat heeft?!).

Uitzicht vanuit chalet.

En iedere morgen als we wakker werden en de gordijnen openden dan keken we – langs ons vers gebrachte stokbrood, croissants en rozijnenbroodjes – over de wijnvelden. Zoals de Fransen dat zo mooi zeggen: “Makes you smile ;-)”

En last-but-not-least, de kleine camping heeft een grote WiFi zender, waardoor je overal heerlijk in contact kan blijven met de ‘andere’ wereld! (Goede plek voor tweeps.)

Ik begon me steeds meer te realiseren hoe het toeval ons op deze bijzondere plek had gebracht.

Het strand bij Mescher (vlakbij Royan)

Druivenplant

Rondom de camping is er voldoende te doen en evenzoveel te zien. (Tip: check Talmont, Blaye, Royan, Zoo la Palmyra.) Prachtige omgeving. Dus mocht je ooit van plan zijn om te gaan kamperen of semi-kamperen zoals wij, dan raad ik je aan om hier eens een kijkje te nemen.

Het blijkt overigens ook een handige plek te zijn om te overnachten tijdens een reis richting Spanje. Ligt vlak bij de Péage.

Veel plezier.