Apetrots ben ik op (ons) Maximum dat gisteren officieel heeft gepubliceerd dat wij de Europese aanbesteding Arbeidsmarktcampagne Defensie, online campagne en sociale media ten behoeve van het Ministerie van Defensie hebben gewonnen. Je kunt dit hier lezen op de site van Adformatie. Ik ben vooral trots op het feit dat alle specialismen en expertises binnen Maximum hebben geleid tot een indiening om in te lijsten. Bij iedere pitch werken we hard en vaak tot in de late uurtjes, zo ook voor deze. Bloed, zweet en tranen van mijzelf en veel collega’s zijn geïnvesteerd om deze opdracht binnen te halen die ons past als een jas.

Als je ergens snoeihard aan werkt, andere zaken uitstelt of verplaatst, vaak laat thuis bent, van huis vertrekt voordat de krant bezorgd is en continu alle scenario’s overdenkt, dan is het verschrikkelijk moeilijk om na de eindpresentatie aan Defensie geduldig af te wachten. Alsof je geblindoekt een marathon loopt, zodat je je mederenners niet ziet en pas na vele uren op de hoogte wordt gesteld van de plek op het scorebord.

Op 22 december zaten we bij Maximum aan een kerstlunch. Het startte heel gezellig, maar in gedachten was ik maar bezig met één ding: ‘hét telefoontje’. Die dag zou collega Mark gebeld worden door kolonel Rik Bergman met een verlossende ‘ja’ of een teleurstellende ‘nee’.

Mark was op zijn gemak aan het uitleggen tijdens de lunch dat de partij die gewonnen heeft, meestal aan het einde van de dag wordt gebeld. Hij had de woorden nog niet uitgesproken of zijn mobiel – waar hij die dag vaker op had gekeken dan ooit tevoren – begon te trillen, bliepen en piepen.

Aan het gezicht van Mark kon ik raden wie er belde. De kerst-croissant in mijn mond leek te veranderen in een kleffe spons. Ik kreeg letterlijk geen hap door mijn keel. Doordat Mark even een rustigere ruimte had opgezocht om te bellen, leek het alsof het geluid van de kerstlunch in één keer met een volumeknop zachter werd gezet. Hier en daar hoorde je af en toe nog een mes een bord raken. De spanning liep op. Mark bleef lang weg. Is dat een goed teken? Of juist niet? Er spookt van alles door je hoofd.

En toen kwam dat moment. Mark keerde rustig terug naar zijn bord nadat het gesprek was beëindigd. En toen als een vuurtje bij een plas benzine riep hij ‘JAAAAAAAAAAAAAA’ en met hem alle collega’s. In een keer transformeerde het gevoel van al die hard gewerkte uren en spanning tot een ontlading van gejuich. Maximumaal feest. Feit: Maximum en Steam zijn de bureau’s die deze Defensie pitch hebben gewonnen.

Nadat de rust een beetje teruggekeerd was, wil je maar één ding, dit nieuws direct van de daken schreeuwen. Maar door de zgn. bezwaarperiode die deel uitmaakt van een Europese aanbesteding en andere formaliteiten hebben we nog één keer ons geduld op de proef moeten stellen. Tot gisteren.

Ik wil bij deze mijn partners en collega’s feliciteren met deze prachtopdracht. We zien uit naar de samenwerking met Steam voor Defensie.

Bedankt allemaal.

Dit wordt het nieuwe thema van de campagne.

 

Posted from Vlissingen, Zeeland, The Netherlands.

Ik vind het een voorrecht van mijn creatieve beroep dat ik continue met verschillende creatieve specialisten mag samenwerken. Hieronder vind je een showreel van NMtrix waarin ze laten zien wat ze kunnen op 3D en animatie gebied. Hierin zie je – als je het kent – ook wat werk van Maximum voorbij komen.

Vol verwachting kijk uit naar hun ‘short movie’ genaamd ‘The girl is mime’. Zie hieronder de trailer! Moet nog wel even checken waar we die te zijner tijd kunnen bekijken.

Posted from Diemen, Noord-Holland, Netherlands.

Een paar weken geleden kreeg ik van een goede bekende (Taco) de oorlogsfilm Restrepo. Ik werk al jaren samen met Taco als het gaat om arbeidsmarktcommunicatie ten behoeve van de landmacht (campagne GESCHIKT / ONGESCHIKT). Tijdens ons werk spreken we vaak over hoe het het leven en de taken van militairen op uitzending er uit zien. Destijds hebben we ook samen aan het project van GeenStijl gewerkt waarbij Rutger naar Afganistan ging om daar te ‘ervaren’ wat Nederlandse militairen meemaken. Kijk hier voor de aankomst of de nare realiteit die Rutger meemaakte tijdens zijn kerstbezoek.

Taco heeft de DVD van Restrepo enkele weken geleden naar mij opgestuurd.

Restrepo

Ok, terug naar de film… Eergisteren heb ik de film Restrepo gekeken. Ik vind het een zeer indrukwekkende documentaire over het leven van Amerikaanse soldaten in een Afghaanse valei, die het op moeten nemen tegen de Taliban. Ik vind het indrukwekkend omdat het een pure live registratie is van geluk, stommiteit, verveling en enorme angst en verdriet. Wat deze film voor mij extra bijzonder maakt is het feit dat de documentairemaker Tim Hetherington vier dagen geleden omgekomen is bij een mortier aanval in Libië tijdens zijn werk als oorlogsverslaggever. Hieronder zie je een omschrijving van de film zelf.

Zonder op deze eerste pasen te emotioneel te worden en zonder conclusies aan ‘militaire operaties’ te willen verbinden in deze blogpost, is voor mij in ieder geval één ding heel duidelijk. Vrede is niet vanzelfsprekend. Misschien wel voor ons, maar zeker niet voor iedereen.

Daarom nodig ik jou, als lezer, uit deze blogpost door te sturen en te voorzien van een reactie waarom je de film wil zien. Uit die reacties kies ik één iemand die ik de DVD toestuur. Als je de film hebt ontvangen wil ik graag dat je je reactie over de film toevoegt aan deze blogpost (het internetadres staat op het hoesje: http://bit.ly/restrepodvd ). Vervolgens mag diegene dan een nieuw persoon uit onderstaande reactielijst kiezen waarnaar de DVD gestuurd wordt. En zo voort. En zo voort. En zo voort…

Ik ben geen liefhebber van het genre oorlogsfilms, maar ik vind het belangrijk om me soms even bewust te realiseren hoe mooi en kwetsbaar vrede is.

Ik zie hieronder graag je reactie. Wie weet kies ik jou uit en valt de DVD over een paar dagen in de bus. Stel voor dat we adresgegevens later per mail uitwisselen.

Posted from Vlissingen, Zeeland, The Netherlands.